Koleksiyonlar, İstifçilik ve Minimalizm

Bu aralar koleksiyonlar ve istifçilik üzerine epey okudum, sohbet ettim, soruşturdum 🙂 Hala beni düşündüren çok nokta var ama, bizim koleksiyon anlayışımız ile, küratörlerin koleksiyon anlayışı arasındaki farkları, ve negatif boşluk olayını öğrenmek bakış açımı çok değiştirdi.

Öğrendiklerimi yeni videoda anlattım. Buyrunuz:

Sevgiler 🙂

Önyargılarda Minimalizm

Önyargılarımızda da minimalist olabilir miyiz?

Bu hafta başıma gelen küçük ama önemli bir olay bana şunu öğretti: Önyargılarımızdan kurtulmak için önyargımız olduğunu fark etmemiz gerekli!

Böyle söyleyince kolay gibi geliyor ama bu “uyanış”ı çoğu kişi yaşamıyor. Yani fark etmediğimiz için hiç önyargımız yok sanıyoruz.

Bu haftaki yazımda bir öğrencimi ve onunla kötü geçen bir dersimi anlatmıştım. Belki de dersin benim adıma kötü geçmesinin sebebinin benim bu tarz öğrencilere karşı olan önyargım olabileceğini yazmıştım.

O öğrencimle bugün yine buluştuk. Ben kendimi nötr tutmaya, ne pozitif ne de negatif bir yargıda bulunmamaya niyetlendim. Tek niyetim ona faydalı olabilmekti. Ders sonunda fark ettim ki, hiç de benim başta düşündüğüm gibi beni yargılamıyordu, söylediğim her şeyi can kulağıyla dinliyordu. Yargılamış olan bendim :). Bir dil okulunda küçük bir sınıfım olacağı için artık ona özel ders veremeyeceğimi söylediğimde çok üzüldü.

Ve sonra, tesadüf mü dersiniz, tevafuk mu, kız benim ders vereceğim okula sonraki dönem kayıt olmayı düşünüyormuş zaten 🙂. Brisbane’da o kadar çok dil okulu var ki, bu gerçekten güzel bir tesadüf, ya da “synchronicity” 🌸 oldu. Benim orada olacağımı duyduğunda da çok sevindi. Eğer kayıt olursa öğretmeni yine ben olacağım.

Bu kız hakkındaki önyargılarımı objektif düşüncelerimden ayırabilmek bana uygulamalı olarak yine ve yeniden gösterdi ki, yalnızca fark etmek bile şifalandırıyor. En büyük öğrenme, kitaplardan, başkalarından değil, kendi içimizden gelen öğrenme.

Diğer mecralarda Minimalist Günlüğü takip etmek isterseniz: 
YouTubeinstagramFacebook

Neden sizin de bir kapsül gardırobunuz olmalı? Kapsül Gardırop 3

 

Hep söylediğim gibi, azaltmanın hem en zevkli hem en verimli yerlerinden biri gardırop. Gardıropta küçülme sade bir hayat yaşamak için büyük bir motivasyon sağlıyor.

Şimdi tüm giysilerimi saydım, 37 parça giysim (günlük ve iş kıyafetleri, pijamalar dahil, çamaşırlar hariç), 3 çift spor ayakkabım, 2 çift babetim ve 2 çift terliğim, çanta olarak ise kendim tasarlayıp Ankara’da diktirdiğim iki deri çantam ve bir sırt çantam var. Singapur’un iklimi hep aynı olduğundan (nemli ve sıcak), Ankara’da bıraktığım kışlıklar buna dahil değil tabii. Bir de Ankara’da bıraktığım üç çift spor ayakkabım daha var (ne çok seviyormuşum spor ayakkabısını 🙂 ). Bunlar eskidiğinde yenisini almak yerine onları getiririm artık.

Şimdi gelelim kapsül gardırobun faydalarına:

1) Gardıropta küçülmek öncelikle size yer ve zaman tasarrufu sağlıyor.

IMG_8204
Çoğunlukla işe giderken giydiğim elbise ve bluzler. Fotoğrafta görünmeyen, genelde askıda duran iki tane de pantolon var.

Kışlık, yazlık, düğünlük, günlük…. Her şeyi aynı yerde saklayabiliyorsunuz. Yeni depolama alanlarıyla evinizi boğmuyor, depolama alanlarının organizasyonu ve temizliği ile ekstradan ilgilenmek zorunda kalmıyorsunuz. Bu sandığınızdan çok daha büyük bir değişim.

Singapur’da yaşamanın bir güzelliği de mevsimin tüm sene aynı kalması. Sıcak, nemli, yağmurlu. Bu nedenle üzerimde getirdiğim mont, bot ve hırka dışında evde hiç kışlık yok.

2) İkinci avantajı ise karar verme sürecini büyük miktarda azaltmak.

IMG_8584
haftasonu giydiklerim ve atletler. Buraya atlet getiren aklımı seveyim, 5 tane atlet getirmişim, herhalde iki kere giydim :). 8 adet üst- ki bu bile fazla çünkü genelde hep aynı iki taneyi giyiyorum, bir şort ve bir elbise. üç tane de kot getirmiştim ki onları da ancak iki-üç kere giydim. Hep tecrübe bunlar 🙂

Sabah kalktığınızda, bugün ne giysem, giyecek hiçbir şeyim yok düşüncelerine elveda diyorsunuz. Çünkü o acımasız azaltma sürecinde, zaten sevmediğiniz her şeyden kurtulmuş oluyorsunuz. Elinizde yalnızca ve yalnızca sevdiğiniz parçalar kalıyor. Ben karar verme sürecini daha da hızlandırmak için iş ve tatil günü giydiğim giysileri ayırdım, çünkü işte görece daha resmi elbise ve kumaş pantolonlar giyiyorum. Ama tatil günleri şort (bazen kot pantolon) ve tişört giyiyorum çoğunlukla. Dolabımın sağ tarafı resmi, sol tarafı daha günlük giysiler.

IMG_8585
Hafta başlamadan hele ayarladıysam hangi güne ne giyeceğimi, sabah giyinme işi daha da kolaylaşıyor.

 

3. Üçüncü avantajı çamaşır ve ütü stresini azaltmak.

Ben haftada bir çamaşır yıkayıp ütü yapıyorum, eskiden çok daha sıktı. Sanki hiç bitmeyen bir çamaşır yığını oluyordu ikinci odamızda. Giysilerimizi azalttıkça ütü mesaim de azaldı (Bunda havlu ve çarşafların azalmasının da etkisi büyük). Hele benim gibi üzerine giydiği her şeyi ütüleyen biri için bu büyük bir ferahlık oldu. Bundan sonra da yavaş yavaş az ütü gerektiren kumaşlar almaya çalışacağım.

4. Dördüncü ve en büyük avantajı ise tarzınızı belirleyebilmek ve bu konuda bilinçli seçimler yapmaya başlamak.

Artık bana neyin yakıştığını biliyorum ve tercihlerim o yönde oluyor. Eskiden yalnızca moda, veya sevdiğim birinin/ünlü birinin üzerinde güzel görünüyor diye bir parça alabilirdim. Ama artık modadan ve trendlerden bağımsız alışveriş yapabiliyorum. Kumaş cinslerini ve dayanıklılıklarını daha iyi öğrendim, böylece daha uzun ömürlü oluyor aldıklarım. Al-at döngüsü gittikçe azalıyor ve bu beni daha çok mutlu ediyor.

Fakat maalesef günümüzde üretilen kumaşların kalitesi gittikçe düşüyor ve ne kadar iyi baksak da bazı parçalar çok hızlı bir şekilde bozuluyor. Açıkçası son yıllarda aldığım ne yerli ne yabancı hiçbir firmadan öyle aman aman memnunum. Çok para verdiğimiz dünyaca ünlü markalardan bile hızla renk atan ya da pamuklanan oluyor. Bu anlamda giysilerinin dayanıklılığına güvendiğiniz bir marka/üretici varsa duymak isterim.

Sizin azaltma ve kapsül gardırop maceranız nasıl gidiyor? Bu süreçte neler sizi mutlu etti, neler sizi zorladı?

Kapsül Gardırop ve Giysiler üzerine diğer yazılarım:

Nereden Başlayacağım? Kapsül Gardırop 1

40 Parçalık Yaz Gardırobum: Kapsül Gardırop 2

Daha Az Kıyafetle Yaşamak

Minimalizm Ne Değildir?

1. Minimalizm azaltmaktan ibaret değildir.

Minimalistler her ne kadar azaltmayı rahatlatıcı ve özgürleştiren bir aktivite olarak görseler de, minimalizm aslında neyi attığına değil, neleri tuttuğuna odaklanmaktır.

Bu anlamda neyi tutalım sorusuna farklı yazarlardan farklı cevaplara bakalım.

Marie Kondo sana neşe veren ne? diye soruyor.

 

The Minimalists’in favori sorusu ise, Hayatına değer katan ne?”. Onların bir ikinci sorusu da 20*20 kuralı. Ya ihtiyacım olursa, diyerek alınan şeyler, 20 dakika içinde, 20 dolara alınabiliyorsa evde ihtiyaç yok diyorlar.

2. Minimalizm sadece sırt çantasıyla dünyayı dolaşanlara ya da tek göz evlerde, karavanlarda yaşayanlara ait değildir.

“Biraz fazla mı olmuş? Sadece bir saatlik bir yolculuktu.”

Yanlış anlamayın, sırt çantasıyla ve karavanıyla dünyayı dolaşanlara hayranım. Ve kesinlikle onların yaşam tarzlarından örnek alabileceğimiz çok şey var.

Aynı şekilde küçük evlerde yaşayanların bulduğu çözümlerden de öğrenecek çok şey var. Benim evim de görece küçük sayılır, 80 metrekare kadar, bir salon/mutfak/yemek odası, bir çalışma/çamaşır odası ve bir yatak odası var. Fakat yaşam tarzınızı oturttuktan sonra, illa küçük bir yerde yaşamalısınız diye bir şey yok. Hâlâ ailenizle ya da yurtta yaşıyor olabilirsiniz, hatta kendi odanız bile olmayabilir. Ama gerekenlerin ve gerekmeyenlerin ayrımı bir kez yapılırsa değişik ortamlara adapte olmak kolay.

3. Minimalizm düzen ve depolama konusunda uzmanlaşmak değildir.

Bazen ben: “Dağınık değilim, her şeyin nerede olduğunu biliyorum! Yenileri en üstte, eskileri en altta.”

Dağınıklık konusunda, üç yıllık minimalizm maceramdan sonra bile hâlâ problemim var. Evim ve ofisim karikatürdeki gibiydi, ama ben çoğu zaman benim düzenimin bu olduğu, böyle mutlu olduğum konusunda ısrarcıydım. Bu düzensizliğimin kökünde ise eşyalara düzgünce veda edememem olduğunu fark ettim.  Marie Kondo’nun “Derle Topla Rahatla” kitabını okuduktan sonra ise asıl sorunun düzensizlik değil eşya boğulması olduğunu  anladım.

Fakat benim gibi olmayıp düzenli olan, ama yine de eşya boğulması yaşayanlar da var. Bunlara en yakın örnek, çoğumuzun annesidir diye düşünüyorum. Eve girdiğinizde ortada bir şey yok, her şey düzenli gibidir; fakat çekmece ve dolaplar ağzına kadar doludur. İçindeki eşyalar orada olmalı mı, olmamalı mı hiç sorgulanmamış yıllardır, ama her bahar çıkartılıp güzelce düzenlenip yerine yerleştirilmiş.

İşyerinde de böyle insanlara çok rastladım. Her şeyin çıktısını ve bilgisayar kopyasını saklayan, yetmeyip ekstra çekmece ve kutu getirip eşyalarını oraya getiren arkadaşlarım oldu. Belki hiç ihtiyacı olmayacak evrak için para harcayıp da kutu, çekmece falan alıyor. Ama o kadar düzenli ki, neyin nerede olduğunu ezbere biliyor, ve aslında çalışma yöntemi olarak da etkili bu insanlar ama, oradaki evrağın yüzde doksanına ihtiyacım olmadığını adım gibi biliyorum. Alan, enerji ve maddiyat kaybı.

Minimalizm bunlar değil.

Bunlar minimalizmin küçük parçaları olabilir zaman zaman, ama bazen büyük resimle karıştırılıyor. Sosyal medyada hep ekstremler paylaşılıyor, ama siz minimalizmin faydalarını görmek için ekstrem yaşamak zorunda değilsiniz.

Toparlamam gerekirse, minimalizmin yalnızca azaltmaktan ibaret olmadığına, tam tersine elimizde kalanlara odaklanmamız gerektiğine inanıyorum. Minimalizm kendini miniminnak bir stüdyo apartmana ya da sırt çantasına mahkum etmek de değil. Düzenlemek de değil, ki kabul ediyorum düzenlemek bazen çok eğlenceli.

Peki siz ne düşünüyorsunuz? Minimalizm ne değildir?

Para Biriktirmek İçin Beş İpucu

Yıllar içinde daha sade yaşamaya başladıkça, borçlarımın azalarak yok olduğunu ve çok kolay bir şekilde para biriktirebildiğimi fark ettim. Asıl amacım para biriktirmek değildi ama, biriken parayla gerçekten istediklerimi yapabilmek (bkz. seyahat, yaratıcı yazma kursu, dolmakalemler 🙂 ) ya da yalnızca kenarda param olduğunu bilmenin verdiği özgürlüğü tatmak gerçekten güzel. Aslında hiç de zor olmayan birkaç değişiklikle çok az para kazanan biri bile rahatça para biriktirebilir. Bu maddelerden birkaçını uygulasanız bile her ay birkaç yüz lira biriktirebilirsiniz. En önemlisi de, para harcamadıkça hissedilen özgürlük.

1) Mümkün olduğunca evde yap, evde ye, ya da evden getir. 

RpgvvtYAQeqAIs1knERU_vegetables

Zaten sağlıklı beslenmeye çalışıyorsanız dışarıda yemek yemenin işleri ne kadar bozduğunun farkındasınızdır. Ayda bir-iki kere arkadaşlarla buluşup yemek yenebilir, ya da tatile gidildiğinde mecburen dışarıda yenir ama böyle durumlar dışında, evde yemek her zaman hem daha sağlıklı hem de daha hesaplı oluyor. Eğer dışarıda yemeyi çok seven bir arkadaş grubunuz varsa açık açık para biriktirmeye çalıştığınızı söyleyip onlarla yemek sonrası buluşabilirsiniz.

Tabii evde yemek derken hazır pizza, donmuş/hazır gıdalar, cipsler baklavalar gibi yiyeceklerden bahsetmiyorum. Gerçek besinlerle hazırlanmış ev yemeği hem hazır yemeklerden daha sağlıklı, hem de daha ucuz oluyor. Eğer evde şimdiye dek pek yemek pişmediyse, tabak çanak, yağ, baharat gibi malzemeleri almak belki başta daha pahalı gibi görünebilir, ama sonunda hem cebiniz hem bedeniniz teşekkür edecek size.

photo-1502747220144-846486e80891

Aynı şekilde iş ve okulda öğle yemeğini de evden getirmek çok kolay bir şekilde ayda en az birkaç yüz lira biriktirmenizi sağlıyor. Hele bir de işyerinizde buzdolabı ve mikrodalga varsa harika. Yoksa da seçenek çok. Salata ve sandviç en kolayı. Dünden kalan zeytinyağlı yemekler olur, tonbalığı olur. Benim en çok tercih ettiğim, akşamdan yoğurtta beklettiğim ya da sıcak suda birkaç dakika yumuşatıp süt eklediğim yulaf ezmesi. İçine muz, fıstık ezmesi, fındık fıstık, tarçın (zencefil/zerdeçal/muskat), elma, armut, aklınıza ne gelirse, mevsimine göre hangi meyve varsa ekleyebilirsiniz. İçini doldurup taşırsanız bile bir kasenin maliyeti iki üç lirayı aşmıyor, doyurucu bir öğün yemiş oluyorsunuz.

İçecekten muazzam bir şekilde tasarruf yapmak için iyi bir su şişesi ve iyi bir termosa yatırım yapmanızı da öneririm. Benim evden çay kahve getirmemin ilk sebebi okuldakinin tadının berbat olmasıydı, ama sonra alışkanlık haline geldi.

2. Yapabiliyorsan satın alma.

Yemek yapmak kadar turşu kurmayı, yoğurt ve konserve yapmayı da çok seviyorum. İlk elden üretimin içine girdiğim için, damak tadıma göre, istediğim malzemelerle hazırlayabiliyorum yiyeceğimi. Ama bunun ikinci avantajı da çok ciddi para tasarrufu sağlıyor olması. Minicik bir kavanoz turşu altı lirayken, altı liraya iki kilo salatalıktan neredeyse tüm senenin turşusu çıkıyor. Lahana, havuç desen sudan ucuz. Yoğurt yapmak da aynı şekilde nereden baksan yarı yarıya kâr ettiriyor.

Bunun dışında çok kolay şeyler de var. Mesela puding yapmayı çok seviyorsanız, iki paket puding parasına bir paket nişasta ve bir paket kakao alabilirsiniz. Bu ikisinden en az altı-yedi kez puding yapabilirsiniz. Buna benzer yüzlerce örnek için internetteki tarif siteleri güzel rehberler. Hiçbir şeyin hazırını almanıza gerek yok.

photo-1507048331197-7d4ac70811cf

Peki bunlar için nereden zaman buluyorsun, dediğinizi duyar gibiyim. Aslında yeterli araştırmayı yaptıktan ve yapılışını bir kere öğrendikten sonra, kavanozlama ve turşu işi gerçekten çok kolay ve hızlı bir iş. Fakat zaten alışveriş merkezleri hayatımdan çıktı çıkalı vaktim epey bol oluyor. Bu da bizi üçüncü ipucuna getiriyor.

3. Alışveriş merkezlerinden (en azından bir süre) veba varmış gibi kaç.

Hiçbir zaman alışveriş bağımlısı olmadım, ama şimdi bile, ne zaman bir alışveriş merkezine girsem, çoğu kez kendimi en az bir şey almış olarak buluyorum. Oraya gittiğinde satın almamak sana suç işlemişsin gibi hissettiriyor. Hiçbir şey almazsan, gidip bir kahve içeyim Starbucks’ta diyor, on lirayı bırakıp geliyorsun. (Bu arada Starbucks’a ( ya da benzeri kahvecilere) bir kere girilmişse, hem en sağlıklı, hem en ucuz seçenek filtre kahve. Bunu da not düşeyim 🙂 )

barkhorn_shopaholic_post

Söz konusu alışverişten kaçmak olunca, en güzeli gözden ırak, gönülden ırak. Bu arada alışveriş seven arkadaşlarla da araya küçücük de olsa mesafe koymakta fayda var. Çünkü öyle bir şey ki alışveriş, sigara alkol gibi. Bağımlıları yeni müritler bulmaya bayılıyor, dikkat etmek lazım.

Bilinçli alışveriş için ipuçlarını bu yazımda bulabilirsiniz.

4. Azalt.

emile-perron-294697-unsplash
İnsanları sev. Eşyaları kullan. Tersi hiçbir zaman işe yaramaz.

Ters mantık gibi gelebilir ama, daha fazla para harcamaktan kaçınmak için azaltmak şart. Evlerimizi doldurdukça, daha çok şeye ihtiyacımız var gibi geliyor. Boşalttığımızda ise görüyoruz ki ihtiyacımız olan çoğu şeye zaten sahibiz.

Para biriktirmeyi kafaya koyduysanız, öncelikle bir süre (belki 3 ay, belki 1 yıl) hiç giysi almayacağınıza dair kendinize söz verin. Sonra da gardırobunuza gidip içinde ne var ne yoksa atın yatağın üstüne. Gerekirse bir gününüzü buna ayırın, ne kadar zengin olduğunuzu fark edin ilk. O kadar çok giysiniz var ki! Fakat tabii bunların bazıları çok giyilmekten eskimiş, bazıları bir hevesle alınıp hiç giyilmemiş. Olsun. İlk önce bunları alabilmiş olduğunuza şükredin. Sonra başlayın temizliğe. İçlerinde hala giyilebilir olanları bağışlayabilir ya da satabilir, giyilemeyecek olanları geri dönüştürebilirsiniz. Ve sonunda göreceksiniz ki, giysilerinizin yarısından fazlası gitmiş olsa bile, hâlâ severek giyebileceğiniz, doya doya eskitebileceğiniz bir dolu parça var dolabınızda. Alışverişe gitmenize hiç gerek yok. (Giysi azaltma için bu yazılara da bir göz atabilirsiniz)

Aynı prosedürü mutfağa da uygulayın. Yıllar önce ekstrem bir yöntem okumuştum. Eğer para biriktirmek istiyorsanız buzdolabı ve erzak dolabınızdaki yiyecekler bitene kadar yeni yiyecek almamayı öneriyordu. Bence gayet mantıklı, hele son yaptığım azaltmada mutfaktan ne çok son kullanma tarihi geçmiş bakliyat attığım düşünülürse. Kısa sürede para biriktirmek için de çok iyi bir yöntem.

5. İkinci el’e şans ver.

Ülkemizde henüz pek yaygınlaşmasa da ben hâlâ ümitliyim. Bir şey almadan önce, internette aynısının ikinci eli var mı diye bakmak yavaş yavaş alışkanlık haline gelmeli bizde. Bu kitap olabilir, çanta olabilir, saat olabilir, kıyafet olabilir. tarz2 gibi sitelerin yaygınlaşmasını canı gönülden diliyorum. Hem cebimiz hem de dünya için. Daha önceki ikinci el ve özgür dönüşüm maceralarım için bu iki yazıya bakabilirsiniz: Yaşasın Özgür Dönüşüm! Yaşasın İkinci El! ve Özgür Dönüşüm ve İkinci El-Singapur.

Son olarak, kendi önceliklerimizden vazgeçerek, aç ve açıkta kalarak para biriktirmenin hiç de doğru olduğunu düşünmüyorum. İnsan bazen de gönlünce para harcamak isteyebilir. Sonuçta belli bir amaç için biriktiriliyor para da. Çok da düşünmemek lazım para üzerine. Zaten borcumuz yoksa ve paranın üzerimizdeki egemenliği gitgide azalıyorsa, harcamak da ayrı bir keyif verebilir zaman zaman. Önemli olan dengeyi sağlayabilmek.

Minimalist Günlük’ün Facebook sayfasına buradan, instagram sayfasına ise buradan ulaşabilirsiniz.

Mini Röportaj: Türk İşi Minimalizm

Minimalizme dair İngilizce bir dolu kaynak olsa da bu hareket tam Türkiye’ye ulaşmış değil. Bu nedenle bir elin parmağını geçiyor- geçmiyor bu konuda Türkçe yazan blog yazarları. Ben de hem size bu yazarları tanıtmak, hem de kendim onlardan öğrenmek için böyle küçük bir projeye giriştim: ulaşabildiğim blog yazarları ile, internet ortamında da olsa röportaj tadında bir soru-cevap.

İlk konuğum Türk İşi Minimalizm adlı blogun sahibi Hale Hanım. Özellikle yavaş moda ve atıksız yaşam (zero waste) konularındaki yazılarını severek takip ediyorum. Buyrunuz efendim 🙂

turkisiminimalizm

not: bold ve italikler bana ait.

Minimalizm yolculuğunuz nasıl başladı?

Minimalizmi ilk ne zaman duydum bilmiyorum, ama kendimi bildim bileli fazlalıklar beni sıktı. İnsan ailesinden çok etkileniyor, ya onlara tepki olarak hareket ediyor ya da onların izinden gidiyor. Benim durumumda benim annem biriktirmeyi severdi, bir gün lazım olur duygusuyla dolapları doldurmaktan kendini alamazdı ve hobisi/mesleği olan terzilik nedeniyle biraz da fazla eşyaya sahipti. Bana ise bunların hepsi çok fazla geliyordu.

Derken 2012 civarlarında, yani artık 30 yaşıma yaklaşırken, ciddi bir atmam gerektiğini fark ettim ve sadeleşmeye başladım.

Eşyaları atma ya da tutma konusundaki kriteriniz nedir?

Sanırım her eşya grubu için bu değişiyor. Kıyafetlerde kıstasım, giydiğimde beni iyi hissettirmesi ve dolabımın geri kalanıyla uyumlu olması. Mutfakta, banyoda vs. direkt işleve bakıyorum. Ama iş anılar, fotoğraflar, kitaplara yani biraz daha özel eşyalara gelince tek tek bakıyorum. Davetiye gibi fotoğrafını çekip saklayabileceğim bir şeyse direkt o şekilde ilerliyorum ama çocuğumun ilk body’si özel mesela. Ona kıyamıyorum.

Kitap ve fotoğraflarda ben de biraz zorlanıyorum doğrusu. Peki azalttıktan sonra hayatınızda ne gibi değişiklikler yaşadınız?

Azalmak bana rahatlık ve ferahlık getirdi. Genel olarak “Çok şeyim var ama asıl ihtiyacım olan  şeyi bulamıyorum” duygusu beni çok yoruyordu. Şimdi sabah gardırobumu açıyorum, ne giyeceğim çok net. Uzun uzun önünde beklemiyorum. Bir takı vs takacaksam neyin bana yakıştığını ya da beni iyi hissettirdiğini biliyorum. Misafirim gelecekse özel bir takım çıkarmıyorum, zaten severek kullandığım bir takım var onu çıkarıyorum. Eğer kalabalıklarsa annemden ödünç alıyorum. Her şey daha basit. Böylece asıl önemli konulara vakit ayırabiliyorum.

micheile-henderson-429858.jpg
Photo by Micheile Henderson on Unsplash

Bir de görsel olarak da her şey daha ferah. Eskiden bir askıya 3-4 gömlek astığım olurdu, daha bakarken içim daralırdı. Ya da şifonyerim üzerindeki eşyalardan görünmez olurdu. İster istemez bir derlenmiş toparlanmış oluyorsunuz ve inanın ki derli topluluk zihne de yansıyor.

O şifonyerin üzerinden herkes müzdarip sanırım. 🙂 Peki aile üyeleriniz ve arkadaşlarınız da bu değişimin bir parçası oldular mı?

Çekirdek ailemizde eşim de az çok benim kafamda olduğu için özel bir şey yapmaya gerek kalmadı. Ama onun da bazı kırmızı çizgileri var, mesela kitap ve DVD’lerine asla dokundurtmaz. Diğer konularda ise bana uyum sağlar ve destek olur. Oğlumuz ise bizi örnek alacak diye umuyorum. Baştan beri çok satın alan bir aile olmadık. O da elindekilerle mutlu. Çekirdek aile dışına ise pek etki ettiğim söylenemez.

Azaltma sürecinde en kolay ve en zor kurtulduğunuz şeyler nelerdi? Yeni başlayanlara ilk hangi kategoriyi önerirsiniz?

Bence biraz zaman almakla beraber en kolayı kıyafetler. Her gün içli dışlı olduğumuz ve içinde rahat etmediğimizde ruh halimizi etkileyen bu kategori bence en baştan halledilmeli.

jazmin-quaynor-97778.jpg
Photo by Jazmin Quaynor on Unsplash

En zoru ise ıvır zıvırlar. Çünkü her yerdeler; çekmecelerin içinde, bir kutuya tıkılmış halde ya da bazı dolapların tezgahların üzerinde… Bunların içinde anı olsun diye sakladıklarımız da var bir gün lazım olur dediklerimiz de. Küçük şeyler oldukları için (kalemler, bazı kâğıtlar, kitapçıklar, tokalar vs vs) dikkatimizi de çekmiyorlar ama bu yüzden de sürekli artıyorlar. Onları bir gün oturup ayıklamak ve tekrar birikmemeleri için ara kontroller yapmak lazım.

“Atamayacağım kadar değerli” dediğiniz bir obje var mı?

uf

Biraz önce bahsettiğim oğlumun eve getirdiğimizde ilk giydiği bu body’si, oğlum 3,5 yaşına gelse de benim dolabımda bir çekmecede yerini koruyor. Bana onun o ilk kırılgan hallerini hatırlatıyor. Onu vermeye hiç elim gitmiyor.

Fotoğraflar da benim için değerli, arada açar bakarım. Kendi ya da çocuğumun fotoğrafları kadar annemin gençlik fotoğrafları bile benim için değerlidir. Birçok minimalistin önerisinin aksine ben digital ortamda değil albümlerde severim fotoğrafları. Sık sık da biriken fotoğrafları albüm olarak bastırmaya vakit ayırırım.

“Ben azaltmaya başlarken keşke bunu bilseydim” dediğiniz bir ipucu/öneri var mı?

Marie Kondo’nun ‘neyi azaltıyorsanız evdeki her odadaki o x şeyi bir araya getirin’ önerisi benim için gerçekten “bunu nasıl da düşünememişim” önerisi oldu. Daha önce oda oda yaklaşırken şimdi ciddi bir “sadelik” hareketi yapacaksam ne ise konu evdeki her odadaki ilgili şeyi bir araya getirip bir kerede toparlıyorum.

marie-kondo-tidying-up-e1469117083950
Marie Kondo oda oda değil, kategori kategori düzenlemeyi daha uygun buluyor. Mesela makyaj malzemelerini azaltıp düzenleyeceksin, banyondan, yatak odandan, çantandan hepsini çıkar ve önüne ser diyor.

Son olarak, okuma ya da web sitesi önerileriniz var mı?

En sevdiğim yazarlardan biri Zen Habits , konuları ele alışı kadar kalabalık ailesi ile sade yaşamanın mümkün olduğunu gösteriyor bize. The Minimalists ise zaten bu işin öncülerinden. Bir de Fransa’da yaşayan Elif var. Guili-Guili isimli sitesi ve Instagram hesabıyla hem sadelik hem de çöpsüz yaşam konularında bana ilham veriyor.

Bana çok şey katan cevapları için Hale’ye tekrardan çok teşekkür ederim. Instagramda da takip edebilirsiniz kendisini.

En çok beklediğim cevaplardan biri, kurtulmak istemediğiniz obje idi. Bebeğin atleti gerçekten de çok tatlı ve değerli. Tüm giysilerini tutmaktansa yalnızca bir tanesini tutmak bence çok yerinde ve anlamlı, çünkü biliyorum ki anneler hiçbir şeyi atmaya kıyamıyorlar 🙂

Fotoğraflar, DVDler ve kitaplar da bana şunu düşündürdü: Eğer hayatının çoğu alanında sadelikten yana bir seçim yaptıysan, koleksiyonlar, biriktirilen objeler insana çok da batmıyor. Fakat seçimi iyi yapmak ve tuttuğumuz her objenin hakkını vermek önemli bana göre. Fotoğraf ise arada bir bakıp hatırlamak, kitap ise içine sindirerek okumak gibi. Yoksa evimizde yer kaplayan, bize hizmet etmeyen ya da mutluluk vermeyen nesnelere dönüşüyorlar, hatta kutulanıp saklanacak denli çok olmuşlarsa düşünmek lazım.

Benim için çok keyifli oldu bu röportaj süreci. Ulaşabildiğim blog yazarlarıyla devam ettirebilmeyi umuyorum. Sizin de bildiğiniz ve benim gözümden kaçmış olabilen bloglar varsa lütfen benimle paylaşın.

 

Kış Gardrobu, Kazaklar, Şükran

Yazın başında bir yaz gardrobu yazısı yazmıştım, 40 parçadan oluşan.

Kış gardrobu oluşturmaya yeltenince elimde şöyle bir sonuç çıktı:

IMG_5851.JPG

İçinde 21 parça var (botlardan biri gidici gibi). Ancak bu liste aksesuarları (takı zaten pek takmıyorum ama kastettiğim atkı- bere vs), yaz gardrobumda olan kotlar, tişörtler ve evlik giysileri içermiyor. Onlarla 30’u buluruz herhalde. Ama bugün kazak çekmecemden bahsetmek istiyorum.

IMG_5841.JPG
kazak (ve sweatshirt) çekmecem.

Bu çekmeceyi her açtığımda şükranla doluyorum, beni çok mutlu ediyor. Neden mi?

Doğum günüm kış aylarında olduğu için sevdiklerimin aklına ilk kazak almak geliyor herhalde. Bu nedenle bu çekmecedeki kazakların yeşil ve kalın olanı hariç hepsi hediye. En eskisi annem ve kardeşimin hediyesi, siyah ve gri olan: 2006 yılından. Üniversitedeki ilk yılımda kargo ile göndermişlerdi. Beni gerçekten çok mutlu etmişti bu hediye, tepe tepe kullandım ama eskimedi, bir de önü arkasına çevrilerek yalnızca siyah kazak da olabiliyor. Tam minimalist işi 🙂

Diğerleri ise arkadaşlarımdan, eşimden ve yine kardeşimden hediye. Bu çekmeceye her baktığımda ve bu kazakları her giydiğimde sevdiğim insanları hatırlıyor, benim zevkimi ne kadar iyi bildiklerini görerek mutlu oluyorum. Gerçekten hayatımda bu kadar güzel insanlar olduğu için minnettarım.

Tabii bana bunları hediye etmeselerdi de onlara minnettar olacaktım, bu kazaklar eskiyip onlara veda ettiğimde de olacağım. Hatta dolabımı gereksiz giysilerle doldurmadığımdan, bunları doya doya giyebildiğimden veda etme vakti geldiğinde de, bunlar hediyeydi, bırakamam demek yerine; güzel güzel kullandım, artık kullanma sırası başkalarında diyebileceğim. Yine de her sabah çekmeceden bir kazak çıkarıp giyerken güzel düşüncelerle dolmak enerji veriyor insana.

Bu arada kazakları geçenlerde paylaştığım videodaki gibi katladım. İlk defa açılmadan, kırışmadan rahatça muhafaza edebiliyorum. Tavsiye ederim.

Sizin de hayatınızda simgesel olarak şükran duyduğunuz objeler var mı?

döstadning: İsveç Ölüm Temizliği

Bazen bir eve girip şöyle düşündüğünüz olur mu: “Bu insan öldüğünde bu kadar eşyayı kim, ne yapacak?” Bir göçmen mahallesinde büyüdüğümden belki de, böyle evlere çok sık rastladım küçüklüğümde. Bu duyguyu küçükken bir kokuyla bağdaştırırdım, yaşlılık kokusu derdim bu kokuya. Evde bulunan aşırı ve abartı eşyanın yanı sıra az havalandırılmasından belki de, rutubetli bir koku duyardım böyle evlere girdiğimde. Büyüdüğüm evin alt katındaki babaannem de biraz böyleydi, sadece koku yoktu çünkü temizlik takıntılı bir kadındı. Fakat evde ne ararsanız vardı, biblolar, duvar halıları, evden evlenerek giden amcamın, ölen dedemin neredeyse hiç dokunulmayan odaları, ağzına kadar dolu dolaplar, şifonyerler. İçlerinde, kimsenin istemesi mümkün olmayan eşyalar. Öldüğü zaman odasını temizlerken, stoklanmış sabunlar, tuvalet kağıtlarının yanısıra hiç kullanılmamış nevresim takımları, parça kumaşlar bulmuştuk. Kendi bile unutmuştu bunların varlığını. Belki de savaşlar, kıtlıklar, sıkıyönetimler görmüş olmanın verdiği, her şeyi stoklama isteğinden kaynaklanıyordu bu. Çalkantılı ve ekonomik açıdan dengesiz bir hayat geçirmişti o dönemlerde yaşayan çoğu Balkan göçmeni gibi.

andre-branco-168644.jpg
evlerinin içi gibi dışı da minimal canım iskandinavların.

İsveçlilerde döstadning diye bir kelime varmış, anlamı, ölüm temizliği. Bunu ilk duyduğumda, Türklerin böyle bir kavrama verebilecekleri tepkileri düşündüm. Öncelikle, Allah korusun, Allah saklasın, gecinden versin, aklına getirme gibi şeyler derdi örneğin rahmetli babaannem. Dinimizde ve kültürümüzde hep öbür dünya için yaşamak önemli bir yer kaplasa da pek çoğumuz bu dünyadan bir gün ayrılacağımız duygusuyla pek iyi anlaşamıyoruz. Aklımıza geldiği an kovmak istiyoruz.

İsveçliler ölüm temizliğini belli bir yaşa geldikten, ölümün yaklaştığını gördükten sonra yaparmış. Her gün kullanmadıkları, ama maddi ve manevi değeri olan eşyalarını sevdikleri insanlara hediye ederlermiş ölmeden. Evlerinde kalan eşyalar da onlara her gün hizmet eden, görmekten mutlu oldukları eşyalar olurmuş. Zaten İsveç’e gittiğimde gördüğüm kadarıyla minimalizm her yere hakimdi. Kaldığımız otel odası, minicik olmasına rağmen oldukça ferah hissettiriyordu. Şu İkea’da gördüğümüz, küçük evlere benziyordu. Stokholm de, 800 yıllık binalarla ultra modern binaların nasıl bir arada, uyumlu, ve estetik bir arada yaşayabileceğinin mükemmel bir örneğiydi. Yani ülkenin (ve belki İskandinavya’nın) toplumsal bilincinde, estetik duygusu, değerli olanın kıymetini bilme ve bakımını yapma; değersiz şeyleri ise, ya güzelleştirme ya da baştan hiç yapmama alışkanlığı var. Amerika zenginliğini savurganlıkla yorumlarken, onlar zenginliği basitlik ve estetikle yorumlamış.

Öyle zannediyorum ki, ülkemizde ve orta doğunun (belki Akdeniz kültürlerini de ekleyebiliriz) bilinçaltında bulduğumuz her şeyi depolama anlayışı var. Anne ve babalarımızı, nine ve dedelerimizi, büyüdüğümüz evleri düşünelim. Aslında çoğu kişide alışveriş problemi yok. Atamama problemi var. Her şey değerli geliyor sıra atmaya geldiğinde. Her şeyi çocuklarımız kullanacakmış, atmamalıyız diye düşünüyoruz. Gerçekte, bu sakladığım eşyaların ne kadarını çocuklarım kullanabilir ki? Şu an evde iki yüzden fazla kitap var. Ve daha 30 yaşına bile gelmedim. Kimbilir daha ne çok kitap alacağım. Bunların hepsini çocuğum nereye koyabilir? Kendi kitaplarının yanında bir de benim anne babamın kitapları var, onlar da bana, sonra çocuklara kalacak. İlla ki bir yerde atılacak o kitaplar.

simson-petrol-110900.jpg
hele o mini mini defterleri kim ne yapacak? Belki çocuk ve torunlarımız bizden kalan bir iki defteri saklar ama sırf onlar için elli defter bırakıyorsak bir kısmını (bir de vicdan azabı içinde) atacakları kesin. Az ve öz en güzeli.

Kitap yine kolay bir örnek. Peki ya o biblolar, dekorasyon eşyaları?  Benim için değeri olanları, her gün görmek hoşuma gidiyor tabii ki. Peki ya kutularda bekleyenler? Eğer ben o eşyayı sergileyecek kadar sevmiyorsam çocuğum neden sevsin? Ya da çocuğumun çok hoşuna gidecekse o zaman neden şimdi vermiyorum ki ona? Neden öleyim diye bekliyor o eşyalar kutularda? Çok bencilce değil mi?

Tabii çocuğum diyerek farazi konuşuyorum. Çocuğum olmayabilir de. O zaman da en güzeli sevdiklerimizin alabileceğini düşündüğü, ama bizim için bir değeri olmayacak şeyleri onlara vermek şimdiden.

Bu işi bir görev gibi, ve ölümü düşünüp kendimizi üzerek yapmamak lazım tabii ki. Daha çok insanların ve maddelerin geçiciliği üzerine düşünerek yapmak lazım kanımca. Dünya üzerinde bir döngü var ve bu döngü bizden önce nasıl olduysa, biz öldüğümüzde de devam edecek. Biz her ne kadar insanlık olarak buraya kazık çaktığımızı düşünsek de, o kazığı bile yıkmak bir doğa olayına bakıyor. Böyle düşününce insanın fazla eşyaya sahip olması bile gereksiz geliyor gerçekten. Sevdiklerimiz, değer verdiklerimiz, bize değer katan şeyler olsun hayatımızda, bize yeter. 🙂

35297297.jpg

dipnot. bu konularda beni düşünmeye iten, yeni çıkan bir kitap. Sanırım Türkiye’de bir süre göremeyiz ama çıktığında okumak güzel olacaktır eminim. Kendini 80-100 yaşları arasında tanımlayan kadın yazar, Marie Kondo tarzıyla kendi ölüm temizliğini anlatmış. Enteresan olacağını düşünüyorum.

iki yıl sonra gelen ekleme: Kitabı sonunda okudum 🙂 İncelemesini aşağıda izleyebilirsiniz.

Decluttering Marathon Day 7- Electronics, and Thoughts //Azaltma Maratonu Son Gün- Elektronik Aletler ve Değerlendirme

e-waste-759x500
image: http://www.collective-evolution.com/2012/09/20/do-we-have-too-many-possessions/

*English version follows*

Tam yedi gün arka arkaya yapamasam da bu azaltma maratonunda beklediğimden çok daha fazla çöplük buldum evde. Çöplük diyorum çünkü insanın hiç de düşünmesine gerek olmayan şeyleri attık çoğu zaman. Bakmak yeterli oldu o objenin hayatımızda yeri olmadığını anlamaya. Ve yaklaşık iki yıldır yaptığım alışverişe, evime girenlere dikkat etmeme rağmen böyle oldu. İki yıl önceki halimle, ama şimdiki bildiklerimi bilerek bu işe girişsem herhalde evin yarısı gidermiş. 🙂

 

Fakat şunu da gördüm ki, kesinlikle azaltmak yeterli değil. Düzenli olmak da çok önemli ki bu benim en büyük eksiğim. Az eşyam da olsa hala kendi düzenimi oturtabilmiş değilim. Zaten bu nedenle bazen eşyaların varlığını unutuyorum ve yıllarca çekmecenin dibinde kalabiliyorlar. Doğuştan düzenli insanlardan biri olmayı çok isterdim, ama maalesef yapa yapa öğrenmek zorundayım.

Bugünkü konumuz elektroniklerdi. Yine komono kategorisine giren bu yaramazlar evin her yerinde olduğu için aslında bu yedi gün içinde onları zaten tespit ettik. Kurtulacağımız elektroniklerin listesi:

  1. Bozuk bir hdmi kablosu
  2. Eski bir klavye
  3. Bozuk bir tıraş makinesi
  4. Bitmiş piller
  5. Eski telefonun eski bataryası
  6. İki adet hafızası düşük flash disk (verilmek üzere ayırdık)

Şimdi iş bunları nereye vereceğimize kaldı. Bitmiş pilleri TAP topluyor, diğer elektronik eşyaları ise Media Markt’ın aldığını duydum ama gözümle görmeden inanmayacağım sanırım. Bugün yarın gidip vermeye çalışacağım, bakalım başarılı olacak mıyım?

Mobile-Phone-Cell-Phone-Trash
image: https://www.octa.com/wp-content/uploads/2011/08/Mobile-Phone-Cell-Phone-Trash.jpg

English Version

Although I couldn’t do the seven day marathon in a row, I found lots of “garbage” at home than I expected. I say garbage because the things I tossed were generally not recyclable or reusable. And sometimes just looking was enough to understand that this object has no longer any purpose in our lives. And this is happening after two years that I’m shopping mindfully and responsibly. If I had decluttered with the mindset that I have now, I would have gotten rid of half  the objects in our home. 🙂

I also saw that decluttering simply isn’t enough. Being organized is equally as important, which is my biggest weakness. Although I don’t own much, I don’t have a sustainable organization style. That’s why I keep forgetting the items I put deep in the drawers and I need this decluttering marathon to remember them. I wish I was one of those people who are innately organized, but unfortunately I have to learn to be one.

Today I was supposed to declutter electronics. But honestly in the last six day, I encountered most of them and put them aside so I didn’t need a full day to inspect the electronic items at home. Here’s what we decided to say goodbye to:

  1. a broken hdmi cable
  2. an old keyboard
  3. a broken shaving machine
  4. old batteries
  5. the first battery of my previous phone
  6. two low-memory flash disks (to be given away)

So now the job is how to get rid of them. There are local centres in TR that collect batteries, but I never recycled electronics before. I’ll check an electronics chain store which claims to be taking them for recycling, but I have see it to believe it. I hope they won’t end up in landfill.

Decluttering Marathon Day 6: Bathroom // Azaltma Maratonu 6. Gün: Banyo

Honestly this was one of the most cluttered places before I started this marathon but I didn’t touch it just to feel the joy of tossing so many items at once!

Açıkçası banyonun en dağınık yer olduğu başladığımda belliydi ama özellikle dokunmadım ki bugün geldiğinde fazlalıkları atmanın verdiği hazzı yaşayabileyim!

IMG_5216.JPG
This is the top of the washer. Did I say it was cluttered?

I already have a very small bathroom, so the only countertop is the poor washing mashine. And after coming back from the summer vacation I wasn’t that motivated to tidy it.

Zaten çok küçük bir banyom var ve eşyalarımı koyabileceğim tek yer çamaşır makinesinin üstü. Bayram tatilinden dönüşte de kendimi hiç motive edemedim doğrusu burayı toparlamaya.

 

IMG_5184

Sometimes organized people tend to hoard stuff. My husband is the most organized person I know, and I know when he’s committed to it he declutters like crazy (like in yesterday’s post), but he has this habit of collecting little hotel shampoo bottles everywhere he goes. Luckily for us- and the environment, no hotel carries these small bottles in Japan; so we didn’t bring any of these back from our recent Japanese trip. But in Dubai, where he spent half of the last year, all hotels give these away and he made a big collection of nearly 50 bottles. I had to step in. I poured all the shower gels in the liquid soap container. We don’t use liquid soap any more but I know that my guests do, so I put it in the guest bathroom. To my surprise, it smelled great. I guess I’ll do the same with the shampoos as well. For now, I put them in the purple bag on the washer, in a drawer under the bed.

Bazen düzenli insanlarda da istif alışkanlığı olabiliyor. Eşim tanıdığım en düzenli insan, ve aklına koyduğu zaman neler yaptığını dünkü yazımda anlatmıştım. Fakat gittiği her otelden minik şampuan şişeleri ve sabunlar getirme gibi bir huyu var. Şansımıza Japon otellerinde hep büyük şişeler vardı, oradan bir şey getiremedik, ama özellikle geçen senenin neredeyse yarısını iş için Dubai’deki otellerde geçirince 50’ye yakın şişe birikti. Kullansak neyse, kullanmıyoruz da. Ben de duş jellerini sıvı sabunluğa doldurdum. Artık sıvı sabun kullanmıyoruz ama eve gelen misafirler genelde tercih ettiği için misafir banyosuna koydum. Kokular karışınca güzel kokmaz diyordum ama beklentilerimin tersi oldu. Kalan şampuanları da yatağın altındaki çekmeceye koydum, herhalde şampuanların sonu da el sabunu olacak.

IMG_5221
bye bye, things

IMG_5219
Unbelievable! Yarım saatte bu kadar değiştiğine inanamıyorum!

I changed the tablecloth on it too, and I really couldn’t believe how much it cleared in just half an hour. There were lots of things I parted with, especially old containers that I thought someday I’d use for some diy project, but that someday never came. Time to say goodbye. I also tossed old and disliked products like that hair mousse or the deodorant. But as you see, we still have some hotel products here. These are from the hotels he spent summer holidays as a child. Some of them are over 20 years old. What can I say? They give him joy.

Üzerindeki örtüyü de değiştirince yarım saatte epey bir ferahladı banyo. Belki bir gün kendinyap projeleri için kullanırım diye düşündüğüm küçük, büyük, spreyli vb. şişeler vardı, onlara elveda dedim çünkü o bir gün hiç gelmedi. Deodorant ve saç köpüğü gibi eski ve sevmediğim ürünleri de attım bu vesileyle. Bu arada gördüğünüz gibi hala bazı otel sabunlarımız duruyor. Bunlar eşimin çocukluğunda gittiği otellerden. Kimisi yirmi yıldan eski. Ne diyebilirim ona mutluluk veriyorsa, değil mi?

Seven Day Decluttering Marathon- Yedi Günlük Azaltma Maratonu

Decluttering Marathon Day 5: Bedroom and Komono cont. // Azaltma Maratonu 5. Gün: Yatak Odası ve Komono’ya Devam

Today I wanted to declutter the linen closet, especially towels. When we got married 3 years ago, I bought a set of towels that I loved, but they became so raggy and hard I didn’t love using them after a year or so. I tried changing my detergent and softener, and I even used that pinterest idea of washing them with soda and vinegar. Nothing worked. But they were still in rotation, so today I made the call and said goodbye to them. My mother told me not to toss them though, she thinks I can use them as rags. I haven’t decided yet, but at least I know I won’t use them on my face anymore.

 

Bugün özellikle yatak odasındaki nevresim ve havlulara eğilmek istemiştim. Evlenmeden önce desenlerini beğenip Madame Coco’dan aldığımız havlular maalesef 3 senede kullanılamayacak halde sertleştiler. Her şeyi denedim, sirke çamaşır sodası olsun, yeni yumuşatıcı olsun, yok, bana mı demediler. Yüzümüzü yırtacaklar neredeyse sertlikten ama ben onlara veda etmekte zorlandım yine de. Ama yapmam gerekeni yaptım! 7 tane havluya elveda dedim. Gerçi annem bunları sakın atma, yer bezi olur işe yarar dediği için şimdilik atmadım ama semsert havluları kullanmayacağım artık 🙂

CAADB90A-F8C4-4693-A550-B5BD6F2C7715.JPG
goodbye towels! elveda havlular!

Then I reorganized my linens. In this shelf I only had towels before, but now that there’s room here, I decided to move the linens to this shelf. For some reason, I haven’t found a designated place for these, they were under the bed, or in the cabinet where I put blankets. I have two spare sets for daily use and one set for guests. This amount easily fitted in there. 

Sonrasında nevresimleri düzenledim. Havlulardan yer açılınca yıllardır doğru düzgün yer bulamayan nevresimlere yer açıldı. Bizim için iki yedek takım, misafirler için de bir takım kolayca buraya sığdı.

16147B05-3472-4312-B290-9E75501ED501.JPG

But honestly, I didn’t declutter much today. My husband, on the other hand, was quite motivated to declutter all the junk in the closet under the stairs. This closet mainly consisted of hardware (his stuff), so I didn’t want to touch it but it’s left untouched for nearly a year. This is what he got rid of:

Aslında eşimle karşılaştırınca ben çok da büyük bir azaltma yapmadım bugün. Merdivenin altındaki dolaba girişti. Bu dolap genelde tamirat malzemeleri, bilgisayar parçaları vb (yani onun eşyaları) içerdiği için ben dokunmak istememiştim, yani yaklaşık bir yıldır toparlanmayı bekliyordu. Tam bir battal poşet pislikten kurtuldu:

1676E320-1226-4D77-A465-D4D2D1E681FF
He also got rid of two big suitcases which were broken // Bunların yanında kırılmış iki büyük valizden de kurtuldu.

Today we made a big progress and we are still in the process of organising some stuff that we found has no home. Since we’re doing it together, it’s much easier.

Bugün büyük bir ilerleme kaydettik ve hala bazı eşyaların düzenlenmesiyle uğraşıyoruz. Beraber yapınca da insanın üzerinden büyük bir yük kalkıyor.

Seven Day Decluttering Marathon- Yedi Günlük Azaltma Maratonu

Decluttering Marathon Day 4: Bedroom / Azaltma Maratonu 4. Gün: Yatak Odası

Today I started to declutter the first part of the bedroom: clothes. Maybe because they’re usually recommended as the first party to declutter, I’ve always liked and been motivated by decluttering clothes. I started by throwing -nearly- all clothes on the bed. I chose not to tackle socks, pajamas and so on today.

Bugün yatak odasının ilk kısmını, kıyafetleri azalttım. Belki de minimalizmle ilgili kitaplarda hep ilk bölümde kıyafetler olduğundan, çok sevmişimdir bu kıyafetleri azaltma işini. Neredeyse tüm kıyafetleri yatağın üzerine atarak başladım; bugün çorap çekmecelerini ve pijamaları ellemedim.

8C7C0387-D0CE-4CBB-B272-CBD40F035585.JPG

I checked every single one of them, wore if I wasn’t sure, and came up with a box of clothes to reuse or donate. I decluttered two coats, one sweater, one skirt, one belt, one t-shirt, and my husband tossed in there one sweater as well! They were all really worn out. There were a few formal clothes that I wasn’t sure of, but they escaped the craze for now. 🙂

Hepsini teker teker kontrol ettim, emin olmadıklarımı tekrar denedim, ve bir sepet kıyafet bağışlamak ya da dikiş projelerimde kullanmak üzere ayrıldı. İki monta, bir eteğe, bir kazağa, bir tişörte, bir kemere ve bir çantaya veda ettim. Bunların hepsi epey aşınmışlardı.   Eşim de geçerken içine abisinden kalan ama giymediği bir ceketi attı! Emin olmadığım birkaç parça var, resmi kıyafetler gibi, ama bu sefer de gazabımdan kurtuldular. 🙂

BeFunky Collage.jpg
after organizing

For me the most fun part is folding clothes and organizing them. (To see how I organize using the Konmari method, check this post.)  Seeing a lot of space left relaxed me and I saw that I am slowly acquiring a taste. If you ask me, I wouldn’t say pink is my favourite color but check my wardrobe, and you can find all tints of pink. Even this summer I made two purchases, one sweater and one shirt- both in pink! Maybe this is what the industry is imposing on us, I don’t know.

Tomorrow I’ll continue decluttering the bedroom, now focusing on linen and towels.

Click here to see the other posts under Decluttering Marathon.

Benim için bu işin en eğlenceli yanı giysileri katlayıp yeniden düzenlemek. (Daha önce bu yazımda Konmari metodu ile nasıl katladığımı anlatmıştım) Çekmecelerin böyle boş kaldığını görmek beni de ferahlattı, bir de yavaş yavaş zevkimin oturmaya başladığını görüyorum artık. Sorsanız en sevdiğim rengi, pembe ilk aklıma gelen olmaz ama şu dolaba bakarsanız pembenin her tonu mevcut. Hatta bu yaz bir triko kazakla bir gömlek aldım, onlar da pembe renkte! Belki de giyim endüstrisi bizi sürekli pembelere itiyordur, bilemiyorum.

Yarın yatak odasına devam, bu sefer nevresim ve havlulara bakacağım.

Diğer Azaltma Maratonu yazılarım için tıklayınız.

Decluttering Marathon Day 2- Azaltma Maratonu 2. Gün: Komono

To understand what komono means, let’s start with a quote from Marie Kondo from The Life-changing Magic of Tidying Up:

tfb.png

Komono’nun ne olduğunu anlamak için, Marie Kondo’nun Derle Topla Rahatla kitabından bir alıntı ile başlayalım: (Kitabın Türkçe çevirisi var ancak elimde olmadığı için kendim çevirdim)

tfb.png

What I found in my junk drawers today was exactly the same: 

Bugün ıvır zıvır çekmecelerimde bulduğum tamamiyle aynıydı:

tfb

These drawers are under the TV, so they are the most convenient and easy to reach storage at home. So I did more of an organizing here rather than decluttering. Most items weren’t supposed to be there, anyway. 🙂 That piece of cardboard needed to be at school (I bought it to prepare posters then forgot to bring it to work), there were some items that needed to be in the hardware box, there were lots and lots of hair bands and pins, I found my long-lost black thread, and there were some essential oils that needed to be in my vanity. So I carried them to their homes. But still there were some expired/finished/no longer needed products that I could part with.

Bu iki çekmece televizyonun altında olduğu için en yakın ve en kolay depolama alanı evimizde. O yüzden burada azaltmadan çok düzenleme yaptım. Çünkü buradaki şeylerin çoğu zaten en başta orada olmamalıydı 🙂 O karton rulosunu okullar açıkken poster yapmak için almıştım örneğin, ama okula götürmeyi unutmuştum. Hırdavat kutusunda olması gereken aletler vardı, oraya buraya sıkıştırılmış bir sürü toka, hatta uzun zamandır aradığım siyah ipliğimi bile buldum. Böylece bunları olması gereken yerlere taşıdım. Tabii atılabilecek ambalajlar, son kullanma tarihi geçmiş ya da artık ihtiyacım olmayan ürünler de buldum.

IMG-5158
along with receipts, expired med etc. // Fiş fatura, tarihi bitmiş ilaçlar da vardı.

Kondo got it right when she said batteries and erasers, too!

Kondo pil ve silgide bile haklı çıktı! Demek herkesin evinde var bu “junk drawer” olayı.

Adsız.png

This still is the junk drawer, but I decided to organize things thinking about proximity. I usually paint my nails in the living room, for example, so even if I put them elsewhere, they’d end up in this drawer anyway.

Burası hala ıvır zıvır çekmecesi olarak kalsa da, kullanım kolaylığını göz önünde bulundurarak düzenlemeye çalıştım. Örneğin ojeyi genelde oturma odasında sürdüğüm için zaten bu çekmecede birikiyorlardı.

tfb.png
and this is the final version of the medicine drawer. // Bu da ilaç çekmecesinin son hali.

Honestly I don’t like having so much medicine at home and the fact that most of them are similar drugs, but my husband likes to keep them in case. Another lesson in decluttering: If the people in your home say they want it kept, keep it. Never throw away another person’s items.

Aslında evde bu kadar ilaç olması hoşuma gitmiyor, ama eşim ya acil bir şey olursa diye bunları tutmakta ısrarcı. Azaltmanın önemli kurallarından: Evde yaşayan birisi o eşya kalsın diyorsa, kalmalıdır. Başka birinin eşyasını haberi olmadan asla atmayın.

FullSizeRender

Yesterday, I tackled kitchen, especially pantry. Tomorrow, it’s time for paperwork. Just the thought of it worries me!

Dün, mutfağı elden geçirmiştim, özellikle bakliyatları. Yarın da evraklara el atacağım, düşüncesi bile korkuttu! O yığıntıyı açmanın vakti geldi!

Decluttering Marathon Day 1- Azaltma Maratonu 1. gün

Seven Day Decluttering Marathon- Yedi Günlük Azaltma Maratonu

FullSizeRender

Day 1 Report.

Today I decided to tackle the most problematic area in the kitchen: Pantry. Somehow the time goes on so quickly that I usually find some expired products in my pantry. Time to put everything on the kitchen counter to check:

Bugün mutfakta en çok sorun yaşadığım kısmı ele aldım: bakliyat dolabı. Nasıl oluyorsa sürekli tarihi geçmiş ürünler oluyor dolabımda. Her şeyi mutfak tezgâhının, egelilerin deyimiyle bangonun üzerine koydum (ben bu bango’yu göçmen ağzı sanırdım, meğer ege ağzıymış):123

Then I checked all of the items -opened and literally checked all of them- for expired products and bugs. It turns out I have quite a few expired products deep inside the cupboards. I usually write the expiration date on the jar, but some of them I simply forgot, and I didn’t even remember when I bought a few of them. In one specific case, I found moth in a pack of lentils I opened only two months ago. From now on, I’ve decided to check monthly. Last year, I found moth in the bay leaves I picked myself from the garden, and it had spread everywhere. Very annoying.

Sonra tüm ürünlerin hem son kullanma tarihlerini kontrol ettim, hem de hepsinin içini açıp böcek kontrolü yaptım. Geçen sene bahçeden topladığım defne yapraklarında güve çıkıp dolaptaki her şeye dadanmıştı. Aslında bu kontrolü ayda bir yapmak lazım, bu sefer de daha bir ay önce aldığım sarı mercimek güvelenmiş. Bir sürü ürünün de tarihi geçmiş. Nar ekşisinin açılmadan geçmiş tarihi! Bazılarını ne zaman aldığımı bile hatırlamıyorum.

IMG_5148 (1)
expired- very old products // son kullanma tarihi geçmiş- çok eskiden alınmış ürünler

Then I poured fresh & opened products in the jars and put them back in the cabinets. These came out from four shelves but at the end I only needed three. Perfect! This means less clutter on the counter for me.

Sonra da taze ve açılmış ürünleri kavanozlara koyup dolaplara geri yerleştirdim. Bunları yerleştirmek için ayırdığım dört raf vardı ama birine gerek kalmadı. Bangonun üzerindeki bazı küçük şeyleri de koymak için yer kazanmış oldum.

IMG_5149 (1)

After seeing I have so much at home, I decided to be more mindful of my shopping until I finish all these products before they expire. It’s such a shame for me to let food go bad. Shopping addiction I guess doesn’t just apply to clothes, shoes or beauty products. There are some people like me who like to shop and hoard food as well. Now that I know, I’ll be more careful.

Evde bu kadar çok yenecek şey olduğunu görünce, bunları bitirene kadar alışveriş yaparken çok daha dikkatli olmaya karar verdim. Bu kadar yiyeceğin bozulmasına izin vermek gerçekten utanç verici. Herhalde alışveriş bağımlılığı yalnızca giysi, ayakkabı ya da güzellik ürünleriyle sınırlı değil. Benim gibi bazı insanlar yiyecek ve bakliyat da istiflemeyi seviyorlar. Bunu kendimde gördüğüme göre artık daha dikkatli olabilirim.

Yarın: Ivır zıvır anlamına gelen komono’ya bakacağız 🙂

Seven Day Decluttering Marathon- Yedi Günlük Azaltma Maratonu

Because I wasn’t at home that much during summer, no decluttering was done. Since my childhood, summer has meant home to me, spending more time at home, bonding with home. However, this summer was different. Between the travels and family vacations, home was a bit lonely. Before autumn hits and school marathon starts, I wanted to have a one week decluttering marathon. Today, I’ll start with the kitchen. Cupboards, kitchenware, fridge, food… Let’s see how much I’ll get done in a day. If I can’t finish everything, it’s OK. Tomorrow, I’ll go on with the second category, which is known as komono in Japanese.

FullSizeRender.jpg

Bu yaz evde pek olmamamdan mütevellit temizlik ve azaltma işini epey bir “salladım”. Benim için yaz mevsimi küçüklüğümden beri ev demekti, evde daha çok vakit geçirmek. Bu yaz ise daha farklı oldu. Seyahatler, aile ziyaretleri derken evim biraz kimsesiz kaldı. Sonbahar gelmeden, okul maratonu başlamadan ben de bir azaltma maratonu yapayım dedim. Bugün ilk gün mutfağa girişiyorum, kap-kacak, buzdolabı, bakliyatlar… Bakalım ne kadarını halledebileceğim… Yapabildiğim kadar, bitiremezsem yarın devam etmeyip bir günlüğüne Japonca’da komono olarak bilinen kategoriye el atacağım. 

Decluttering Marathon Day 1- Azaltma Maratonu 1. gün

Decluttering Marathon Day 2- Azaltma Maratonu 2. Gün: Komono

Decluttering Marathon Day 3: Paperwork / Azaltma Maratonu 3. Gün: Evrak

Decluttering Marathon Day 4: Bedroom / Azaltma Maratonu 4. Gün: Yatak Odası

Decluttering Marathon Day 5: Bedroom and Komono cont. // Azaltma Maratonu 5. Gün: Yatak Odası ve Komono’ya Devam

Decluttering Marathon Day 6: Bathroom // Azaltma Maratonu 6. Gün: Banyo

Decluttering Marathon Day 7- Electronics, and Thoughts //Azaltma Maratonu Son Gün- Elektronik Aletler ve Değerlendirme