August-month of daily word inspirations

Last month, the lovely blog Scribe’s Canvas did  daily word inspiration challenge, and I adored her small pieces of poetry, much like a haiku. I loved reading them every day, they were very inspiring to me, I can’t imagine how inspiring they are for herself! And I decided that I will challenge myself to write a haiku-like poem every day to cherish a word in August. She did decide on the words beforehand, but I will decide on the word during the day.

Thank you, Acire, for this wonderful idea!

Mini declutter Thursday.


How one accumulates too much stuff is a curious thing.

Today I said goodbye to two tops as their sizes are too big for me to flatter my body.

I also tossed three empty boxes with weird shapes (why do I keep these anyway, just in case I need it, I say, and the whole house is filled with stuff). In the box on top, you also see pompoms that dropped off my slippers last winter, and wandering in the house ever since. Plus the extra fabric from my jeans’ cuffs.

The hardest ones to let go off were the brochures from my recent trip. Minimalists love to say “experience over things” but it is difficult sometimes. So while letting go of these brochures let me tell you their story:

On the beautiful small island, Cunda (in Turkey), an antique church and a 600-year old windmill were intricately restored, being faithful to their original state. The church was filled with an antique collection related to sailing (a very interesting diving suit), and the windmill was turned into a public library. The view from the windmill was amazing, you could see the Aegean sea at every angle. It was fantastic and unforgettable.

And while writing this, my mum was willing to get both of the tops, how nice!

Also, while writing this, a beautiful sunset is greeting me:


Stay well, and don’t forget to take a look at your surroundings with a skeptic eye!


Bugün Veda Ettiğim Küçük Şeyler.


İnsan farkında olmadan nasıl da eşya ile kaplanıveriyor etrafı. Bugün bana büyük gelen iki bluza, kullanma imkanım olmayan üç kutuya (niye baştan tutuyorum ki bunları, belki bir gün lazım olur diye, tüm ev istifleniyor) terliğimden kopup evin her yerinde dolaşan ponpona, kesilen kot pantolonumun paçalarına (hahaha,  “belki bir gün” bir proje yaparsam saklanan yine), ve olur olmaz birkaç kart ve broşüre veda ettim. Broşürlerden biri de müze broşürü. Hep, deneyimleri eşyalara tercih edin, denir ya, ben de anılarımı ve deneyimlerimi gittiğim bu güzel müzenin broşürüne tercih ettim. Yazayım ki unutulmasın, gittiğim bu güzel müze, Cunda Adası’nda, Taksiyarhis Kilisesi Müzesi ve ona bağlı Sevim ve Necdet Kent Kütüphanesi. Kilisede Koç ailesinin özellikle denizcilikle ilgili antika koleksiyonu bulunuyor, üst katta ise sürekli değişen koleksiyonda oyuncaklar sergileniyor. Gitmeyenler için yine Koç ailesine ait olan Ankara Ulus’taki müzeyi de öneririm, illa eşyalar saklanacaksa böyle saklanmalı dedirtecek cinsten. Evlerimizi müzeye çevirmenin alemi yok :).

Cunda’nın daha da tepesine yürümeyi göze alırsanız, 600 senelik bir yel değirmeninin şimdi kütüphaneye dönüşmüş halini ziyaret edebilirsiniz. Buranın bir Nostalji Kafe’si var ki, böyle güzel bir manzara gördünüz mü bilmem. Her yanın deniz, her yanın mavi, sessizlik.

Bu arada, bunu yazarken annem bluzların ikisine de talip oldu. Yıllarca dolapta bekleteceğime ona önceden sorsaydım keşke!


Liebster Award & 11 facts about me!


Being so new to blogging, I’m honored to be nominated by Yasmin (@ ) in this little q&a game and Liebster Award. I’ll answer 11 question that she chose for me and will prepare 11 questions myself to ask 5 bloggers.

IMG_2881The Rules:

  1. Thank the blogger(s) who nominated you.
  2. Answer the 11 questions the blogger gives you
  3. Nominate 5-11 bloggers that you think are deserving of the award.
  4. Let the bloggers know that you nominated them.
  5. Give them 11 questions of your own.



  1. What is/was your favorite subject in school?
    • English and Sociology were my favorites.
  2. What is your favorite book?
    • Very difficult question. But a very recent favorite is Zorba by Nikos Kazantzakis. I just loved everything about this book.
  3. Have you voted in any election before?
    • Yes, it’s been 10 years that I am eligible to vote, I’ve seen at least 10 elections in my country. I voted four times as far as I can remember. (there was a time when I was a petit anarchist lol)
  4. What’s your go-to summer outfit?
    • My go-to summer and go-to winter outfit is the same: jeans + tee 🙂
  5. If you could only put on one make-up item which would it be?
    • Definitely eye-liner. I usually only put sunscreen and eye-liner on.
  6. If you could travel in any where in the world where would it be?
    • Japan. Hokkaido, Sapporo to be exact. Something (probably Murakami 😉 ) drags me there.
  7. Do you prefer a good movie or a few episodes of your favorite show?
    • A good movie if it is not GoT night.
  8. Mac or Windows?
    • Honestly would like Mac but trapped in Windows.
  9. Fruits or veggies?
    • Can I say both?
  10. Do you have a specific exercise routine?
    • Would love to. Lately I’ve been trying to incorporate yoga into my routine with the help of my mum, who recently started her yoga practice.
  11. Favorite weekend activity?
    • Stay at home with my husband. Eat a huge brunch and an early dinner. Watch a movie together or fix things together 🙂

Great questions indeed! I doubt I can top that!

My Questions:

  1. What inspires you?
  2. Do you like reading fiction or non-fiction? A recent favorite?
  3. Who is your favorite family member?
  4. If you could wear the same thing everyday, what would you wear?
  5. What is one song you are listening to lately?
  6. How long have you been blogging?
  7. What is your favorite color?
  8. What animal do you identify with yourself most?
  9. Are you currently working on any goals? If yes, what are they?
  10. What are you most attracted to in humans?
  11. What would you name yourself if you had the chance to choose your own name?

…and I kindly nominate:

  1. The Bike Escape:
  2. Fun House Vision:
  3. The Minimal Life:
  4. Pruning Life: 
  5. The Skinflint Philosopher:

Check these people out! These are really cool blogs with different takes on life.

Thanks again, Yasmin!



Slow down. Cut down.


What do you do in a day?

I, for example, on a day I don’t go to work, cook, eat, drink coffee, if not enough tea. While trying to work on a fictional story, my mind says let’s go play this video game. Once in a while I get crafty and the whole house turns into a mess of yarn, fabric and needles. These are only the things I do on my own.

There is also spending time with my loved one, talking to family on the phone, and meeting and calling friends. Other than that, I also have these connections who I never need in my life but just can’t cut contact with.

The days I go to work are catastrophic. Before getting to school, the panic of planning the day, printing out stuff for students and arranging activities bite me up. And when I actually get to school, things to do in the breaktimes are neverending, and ten minutes a breaktime is never ever enough. Ugh, so much to do.

How can a normal person do all this stuff? What happens to their soul if they do all this? How does the body respond to all the chaos?

I have consciously committed to slowing down and do less just like I started to own less. And the first step was curing my addiction to video games (I’ll explain how in a later post). For nearly two months I haven’t played any video games. This is a big success for me as I have been playing video games for as long as 20 years. I think this addiction was my inability to handle the void. I’ve been learning how to handle the void, or emptiness, or doing nothing for these two months. I try to accept everything as they are. This is so powerful. If you can do nothing, you can do anything. Everything becomes so much easier. You can easily eliminate the physical and emotional excess in your life once you master doing nothing. It’s a kind of meditation actually.

Everything happens slowly, but all of a sudden. Everything is as they should be. Slowly, by little steps, but confidently. Being slow, living slowly, but never being lazy. That’s my purpose.


Yavaşla. Azalt.


Bir gün içinde neler yapıyorsun?

Ben örneğin, diyelim ki işe gitmediğim bir gün, yemek yapıyorum, yemek yiyorum, kahve, yetmezse çay, bir-bazen iki kitabı okumaya çalışırken, bir yandan da televizyon izliyorum. Başka bir köşede bir hikaye yazmaya çabalarken, şu bilgisayar oyununu mu oynasam biraz da diyorum. Arada bir el işlerine merak salıyorum, bezler boncuklar ipler dolaşıyor etrafta. Daha bunlar yalnızca kendi başıma yaptıklarım. Sevdiğimle vakit geçirmek, ailemle telefonda konuşmak, arkadaşlarımla buluşmak, telefonda konuşmak var bir de. Bunun dışında hayatımda olmasına gerek olmayan ama bir şekilde bağımı kesmediğim/ kesemediğim tiplerle de vakit geçiriyorum.
Çalıştığım günlerden hiç bahsetmeyeyim. Okula gitmeden önce günümü nasıl planlasam, çıktı alsam fotokopi çektirsem sunu hazırlasam paniği, gidince teneffüs aralarında yapılacak bi dünya iş ve sadece 10 dakika, eve gelince okunacak yazılar, sınavlar vs. Bu kadar şeyi 24 saat içinde nasıl yapar insan? Yapar da sonra ruhu ne gelir? Vücudu nasıl cevaplar bu kaosu?
Artık eşyalarımı azalttığım gibi yaptıklarımı da yavaşlatmaya ve azaltmaya karar verdim. Yaklaşık iki aydır hiçbir oyun oynamıyorum örneğin, bilgisayardan, tabletten, telefondan. Bu benim için büyük bir başarı, yaklaşık 20 yıldır bu tip oyunları oynadığım düşünülürse. İnsanın bu tür bağımlılıkları bir tür boşluk korkusundan oluşuyor aslında. Boşluğa dayanamıyorsun. Ben oyunla dolduruyordum. Kimi sigarayla alkolle dolduruyor. Kimi anlamsız ilişkilerle. Boşluğu sevmeyi öğreniyorum iki aydır. Oturuyorum odada ya da dışarıda, hiçbir şey yapmıyorum ama. Etrafımdakileri olduğu gibi kabul etmeye ve en önemlisi boşluğu kucaklamaya çalışıyorum. Bu öylesine güçlü bir şey ki. Boşluğu kucaklarsan her şey artık kolay geliyor. Böylece hayatından gereksiz aktiviteleri çıkartmak her seferinde kolaylaşıyor. Bir tür meditasyon diyebiliriz buna.
Her şey yavaş yavaş oluyor, ama bir anda. Her şey olması gerektiği gibi. Az, yavaş, ama öz. Yavaş, ama tembel değil asla. Tadını çıkara çıkara. İşte amacım bu.

Be the Change you wish to see in the world.

I used to ponder upon these words from Mahatmi Gandhi, but didn’t find it very applicable. I was a vegetarian for four years, but even then I couldn’t truly see the meaning behind these inspiring words of Gandhi, who was also a vegetarian. Maybe because I didn’t believe in “change”, I couldn’t make the other people change.

But now I think with the help of my students I’m starting to grasp what he means.

Last year we were doing a text on shopaholism and a student of mine (aged 18) said how the notion of shopaholism fits him, how mindlessly he goes shopping  for clothes and how much he buys. He asked me if I was the same. And I told him I used to be like that but not anymore. For example I’d only bought one t-shirt that year. The class, usually on their mobiles, suddenly started to pay attention. The school that I worked for then was a prestigious private university, so the families of these students were quite wealthy, except the students on scholarship.

When they started to listen, I told them that I decided I only needed a pair of jeans and a pair of shoes for summer, then I did lots of research and bought Levi’s jeans for like 20 dollars (like 70% discount) and a pair of Toms for 50$ (20% discount). I bought less and I paid less. Although my choice of Levi’s and Toms might seem materialistic, in my old days, I would never be able to buy these brands as I shopped so mindlessly. Their prices were always too much for me. Now that I choose what I buy, not the shopping centers that I frequently visited, I had the time to research the prices and buy them for a reasonable price.

I must say that I do not find buying just two items per season limiting. It’s not like “I won’t buy anything for a year” kind of statement. It is knowing yourself and what you truly need. Levi’s and Toms were my items for last summer.

{This summer, on the other hand, I made more purchases. I had three pairs of jeans, two pairs of flare jeans and that pair of Levi’s (which is bootcut). Upon losing some weight I thought those flare jeans do not really flatter my body, and will get rid of at least one (still not sure about the second, but I will give myself the time to adjust from flare to fitting jeans) I bought two pairs of straight fitting jeans and two t-shirts (how many t-shirts I’ve said goodbye I don’t know, but at least 3). So I’m trying to maximise the empty space in my wardrobe while changing my style, which is perfectly okay.}


Of course I couldn’t express my feelings as freely as I wrote them, but I managed to capture the attention of at least 1 or 2. For two minutes they were able to leave the smart phones and listened to me. Even that meant a lot to me. And it suddenly reminded me of dear Gandhi. I am (at least trying to be) the change I wish to see in the world.

When I first started teaching I got so frustrated at the system and the rules that I started to think I would never be the teacher I was trained for and I set out for. I was afraid that I was going to be “another brick on the wall”. I am slowly learning how to be myself. It is exhilarating.

Görmek istediğin değişimin kendisi ol.



Yukarıdaki Mahatma Gandhi sözünü çok düşünür; ama bazen uygulanır bulmazdım. 4 sene boyunca vejetaryen yaşadım ve kendi de vejetaryen olan Gandhi’nin bu sözünü o zaman bile tam olarak anlayamamıştım. Belki de tam olarak bu değişime inanmadığım için çevremdekileri de pek inandıramadım. Ama bu sefer öğrencilerimin yardımıyla sanırım bu sözün ne demek olduğunu biraz da olsun özümseyebildim.

Alışverişkolik olma üzerine bir parça işliyorduk ve bir erkek öğrencim anlatılanın ne kadar ona uyduğunu, özellikle kıyafet alışverişine gittiğinde kendinden geçip ne kadar çok satın aldığını anlattı. Benim de öyle olup olmadığımı sordu. Ben de, aslında tam tersi olduğumu, yaklaşık 1 yıldır örneğin hiç t-shirt almadığımı söyledim. Bunu duyan sınıf bir anda pür dikkat kesildi ve ben anlatmaya devam ettim. Onlar sordu, ben anlattım, ki özel bir üniversite olduğunu düşünürsek alım gücü yüksek bir kitle var karşımda. Bu öğrenci grubum daha önce tanıştığım öğrencilerden biraz farklı olsa da yine de istediğini alabilen- ve ailenin de çoğu zaman sınırsız finansal destek sağladığını düşündüğüm- bir grup. Bu yaz yalnızca bir kot pantolon ve bir çift ayakkabıya ihtiyacım olduğunu tespit ettiğimi, bunları da bir ay boyunca araştırdığımı, sonunda bir Levi’s kotu 70 liraya (indirimin de indirimi) ve Toms ayakkabıları 150 liraya (30 lira indirimli) aldığımı anlattım. Levi’s ve Toms seçimim materyalistik gibi görünse de belki içimde kaldıkları için reddedemediğim iki marka. Hep ikisinden de almak istedim ama aynı anda bir sürü parça alınca en kalitelisini almaya insanın parası kalmıyor. “Bu yaz yalnızca iki parça alacağım” diye kendine bir amaç koyarsan en iyisini almaya para bulabiliyorsun. Ve yeni bir şey satın almama eylemi kendimi sınırlamak ya da “1 yıl boyunca satın almayacağım” gibi söylemler değil. Gerçekten sevmediğim ve hiç giymediğim parçaları ayıklayınca sevdiğim giysileri her gün giyebiliyorum. Dolabımı açınca “bugün ne giysem” demiyorum. O zaman yeni bir şey almaya ihtiyaç da duymuyorum.

Bunların hepsini yazı dilindeki gibi anlatamasam da onların ilgisini çekmeyi başardım. 2 dakikalığına önlerindeki cep telefonlarına bakmayı bırakıp beni dinlediler. Bu bile bir kazançtır diye düşünüyorum. İşte olmak istediğin değişimin kendisi ol, bu demek bana göre. Kısa bir süreliğine kim olduğumu kendi akranlarıma değil öğrencilerime de gösterebildim. İlk çalışmaya başladığımda bir öğretmen olarak uymam gereken kurallar bütünü beni içine hapsetmiş, istediğim ve eğitildiğim gibi bir öğretmen olamayacağım, ben de duvarda bir tuğla olacağım diye cesaretim çok fazla kırılmıştı. Belki artık kurallara uymaktan çok, biraz daha kendim olmayı öğreniyorum. Örnek olmak deyişini sevmesem de, bir iki öğrenciyi bile düşünmeye sevk etmek, beni gerçekten mutlu ediyor.

Don’t fear the void. Love the void.


(Monet, Water Lilies)

Doing nothing has an inexplicable impact. If you are doing it consciously, if you just resist the speed of life… If your mind is empty and clear… Wow. There is a big secret to doing nothing and we, as people who live in big cities and in the 21st century, have long forgotten about this secret. Animals remember it. Some enlightened people remember it. Some of us are trying consciously to remember, but sometimes the outer world is so noisy it gets hard to hear the inner scream.

In Zorba the Greek, Kazantzakis wrote that if you only focus on one thing, you could create miracles with that energy. Think about it, on an average day, thousands of thoughts come and go, in Turkish we have the saying “a thousand foxes wander in your mind, and not even one’s tail touches another’s.” If we only had one fox, imagine how big and powerful it would be.

Maybe all rituals, prayers, “aum”s have had this purpose. To focus on one, and to focus on none. To create miracles from that focus. To abandon the outer world, and to turn inward. In a way this is mental minimalism. To declutter your mind. To make room for nothing, to make room for void.

By not being afraid of the void, and loving it.

Boşluktan Korkma. Boşluğu Sev.


(Monet, Water Lilies)

Hiçbir şey yapmamanın öyle bir etkisi var ki… Eğer bilinçli olarak yapıyorsan bunu, hayatın hızına karşı koyuyorsan… Aklın bomboş ve berraksa… Hiçbir şey yapmamada büyük bir sır var ve biz, büyükşehirlerde yaşayanlar, 21. yüzyılda yaşayanlar, bu sırrı unuttuk. Hayvanlar hatırlıyor. Bazı ermişler hatırlıyor. Bazılarımızın da hatırlamak için bilinçli bir çaba sarf etmesi gerekiyor.Ama bazen dış dünya öyle bağırıyor ki, iç dünyanın sesini görmezden geliyorsun.

Zorba’da Kazancakis sadece bir şey üzerine odaklanan birinin enerjisiyle mucizeler yaratabileceğinden bahsediyordu. Düşünsene, aklımızda bin küçük tilki dolaşıp birinin kuyruğu öbürüne değmezken, yalnızca tek birine odaklansak nasıl bir enerjiyle sarılırız ona, mucizeler yaratırız gerçekten de. Belki de tüm ritüellerin, duaların, “om”ların amacı buydu. Tek bir şeye odaklanmak. O odaktan mucizeler doğurmak. Dış dünyayı düşünmeden, içine dönmek. Aslında bir nevi akli minimalizm. Kafandaki gereksizleri boşaltmak. “Hiçbir şey”e, boşluğa yer açmak.

Boşluktan korkmadan, boşluğu severek.

My Cosmetics Graveyard

For the last couple of years since starting my minimalism journey, I’ve come across many people who are interested in minimalism for different reasons, people trying to pay off their debt, shopaholics, people with children and overwhelmed with clutter, people with depression/anxiety disorder, or people like me who are messy and try to declutter their lives as well as their minds. The reason is different, but the result is all the same: A huge relief. The realization of what we purchase and why. That’s exactly the same with me as well.

Now that my husband and I got rid of over a hundred pieces of clothing, now that I’ve found my style, I can start to think of other areas in my life.


Cosmetics graveyard.

This is what I’ve built in years. On a Saturday, I lay all my make-up, skin and nail products on my bed and stared them for a while. What a ridiculous pile! I hardly wear make-up to work except bb cream and eye-liner. But still, I managed to collect so much stuff. Some of them, I had a bunch, 3 eye-liner pencils, 3 tubes of face masks, 2 different bb creams, along with some cc creams! Lots of different acne treatment products, more than 20 nail polishes.

I realized I just liked the idea of owning these products. I had many acne treatment products, yet I don’t see any results simply because I don’t use them at all. Just owning made me satisfied. Just like the dresses I loved having but never wore. So this pile looked like a graveyard to me.

The first step was throwing away expired products and the ones I’ll never ever use, like the green eyeshadow. Then I made a list and saw that I had 66 pieces in total. When I calculated the total amount it was over 1000 turkish liras( something like 350 dollars). While complaining about debts, whining over absence of money when I longed for a vacation, I spent a good amount on things I never use! From these 66, I only used bb cream, eye-liner, mascara and perfume regularly. Just 5 items.

The problem was I couldn’t just say goodbye to things I paid so much for. I decided to use the ones I could, like masks and cleansing products daily. My skin in return thanked me for getting clearer everyday. It was obviously  a win-win situation. And I promised myself not to buy anything new until I’m done with what I have.

This experience has taught me that everything that is bought without consciousness is just a waste of time, money, and Earth’s resources. Credit card debts rise up and prevent people from reaching their dreams.

I am on a 3-week vacation right now, and I find that making stuff fit in a single suitcase is a good opportunity to review what you really love and need. This is all I’ve brought on vacation considering the cosmetics:

IMG_20160713_202919_editA cleanser, a sunscreen, a lipgloss, and perfume. I needn’t even have taken the eye-liner pencil and mascara with me, I’ve hardly used them. If you need this little even not on vacation, why keep countless items of cosmetics in your cabinet?

Everyone has a weak spot, I just happened to find mine is skincare products. My humble advice for you is to think about your weak spot when it comes to buying. Do you buy books that you’ll never need, for example? Maybe you should resist the urge to buy a new book until you read all your to-read list, or if the book doesn’t meet your expectations give it to someone who might like it. If you have too many decorations you can sell some on e-bay and get some extra cash. You can even give your unused cosmetics like tubed creams, toners and perfumes to friends who might appreciate them. Once the excess is gone, you will love what is left.

Makyaj Mezarlığım

Minimalizm hakkında birşeyler öğrenmeye çalıştığım son iki yıldır çok farklı sebeplerle bu işe girişenlerle karşılaştım: borcu olanlar, alışveriş bağımlısı olanlar, çocukları olup evin durumu almış başını gitmiş olanlar, depresyondakiler, ya da benim gibi dağınık olup aslında amaçları aklını düzene sokmak olanlar. Ama sonuç çoğunda aynı oluyor, büyük bir rahatlama. Neyi neden satın aldığımızın farkına varma. Bende de aynen böyle oluyor.

Ben giysilerimi saymadım, ama eşim Koray’ı da eklersek beraber yüzlerce parçadan kurtulduk ve mevsim değiştikçe gözden geçirip biraz daha parçadan kurtulmaya devam ediyoruz. Benim için giysi dolabımda önemli olan tarzımı belirlemek ve sahip olduğum her parçayı sevmekti. Bunu başardığımı düşünüyorum. Artık başka alanları düşünmeye başlayabilirim.


Makyaj mezarlığı. Sanırım gerçekten de bir mezarlık yaratmışım yıllar içinde. Tüm makyaj, cilt bakım ve tırnak bakım malzemelerimi yatağın üzerine yığdım bir Cumartesi günü ve bir süre onları seyrettim. Ne saçma bir yığındı! Ben işe giderken makyaj bile yapmıyorum, krem ve göz kalemi dışında. Ama yine de bu kadar çok ürünü toplamayı başarmıştım. Bazı şeylerden bolca vardı, mesela 3 adet göz kalemi, 3 adet yüz maskesi, 2 bb krem, 1 fondöten gibi. Yüz temizleme ürünleri de cabası. Oje dersen 20den fazla var. Fark ettim ki ben bunları kullanmayı değil, yalnızca sahip olmayı seviyorum. Yıllardır çektiğim sivilce problemine yönelik örneğin, bir sürü – ve bazıları gerçekten işe yarayan -ürünler almışım ama kullanmadığım için tabii ki bir sonuç alamıyorum. Sadece almak sanki beni tatmin etmiş. Tıpkı alıp giymediğim elbiseler gibi. O yüzden bu topluluk bana bir mezarlık gibi göründü.

Tarihi geçen ve artık kullanılmayı kesinlikle düşünmediğim malzemeler çöpü boyladı. Sonrasında bir liste yaptım ve toplamda 66 parça ürünün olduğunu gördüm. Yanlarına hatırladığım fiyatları yazdığımda ise sonuç daha felaketti: 1000 liranın biraz üzerindeydi! Yıllardır borçları olan ben, seyahat etmek için param olmadığından yakınan ben, 1000 lirayı kozmetiğe harcayıvermiştim! Ve neredeyse hiçbirini kullanmıyorum, 66 parçanın içinden günlük olarak kullandığım makyaj temizleyici, bb krem, göz kalemi, rimel, parfüm, bu kadar, 5 parçaydı.

Sorun şu ki bu kadar para verdiğim için atmaya kıyamadım. Günlük olarak kullanabildiklerimi, özellikle maske, yüz temizliği gibi ürünleri içinde en az kalandan itibaren kullanmaya başladım. Cildim de aslında bu ürünleri düzenli olarak kullandığım için yeni sivilceler vermeyerek bana karşılık verdi. Tam bir kazan-kazan oldu açıkçası. Ve elimdekiler bitene kadar kesinlikle yeni bir şey almayacağıma kendime söz verdim.

Bu deneme bana şunu öğretti: üzerine düşünmeden, evde buna benzer bir şey olup olmadığını kontrol etmeden yeni alınan her eşya yalnızca para ve dünyanın kaynaklarının azalmasına sebep oluyor. Kredi kartı borçları arttıkça artıyor ve insanın hayallerini gerçekleştirebilmesinin önüne geçiyor.

Şu an 3 haftalık bir tatildeyim, ve bavula sığdırma kaygısı aslında insanın gerçekten neyi sevdiğini ve neye ihtiyacı olduğunu gözden geçirmek için iyi bir fırsat. Tatile getirdiğim tüm kozmetik şunlardan ibaret:


Bir temizleyici, bir güneş kremi, bir dudak parlatıcı, bir parfüm. Bir de göz kalemi ve rimel getirdim ama keşke getirmeseymişim, hiç kullanmadım. İşte tatilde değilken bile bu kadar az şeye ihtiyaç varken dolapları kozmetikle doldurmak niye?

Herkesin bir zaafı var, benimkinin cilt bakımı olduğunu fark etmem biraz geç olsa da faydalı oldu. Tavsiyem, sizin zaafınız ne düşünün. Örneğin hiç okumayacağınız kitaplar mı alıyorsunuz (ben de biraz böyleyim), belki de elinizdekiler bitene kadar yenisini almamalı, ya da kitap beklentilerinizi karşılamadıysa kendinizi zorlamaktansa sevebilecek birine hediye etmelisiniz. Ya da çok fazla dekoratif ürün sahibiyseniz belki bazılarını elden geçirip hatta meraklılarına gittigidiyor’dan satıp ek gelir elde edebilirsiniz. Kozmetiklerinizi bile, örneğin tüplü kremler, tonikler ve parfümler, sevecek arkadaşlarınıza verebilirsiniz.

Living with Few(er) Clothes

Minimalism and simple living really excite me because I might be the most domestic person on earth and just like Franz Kafka saw his room as an extension of his body and would not move out if he had unlimited supply of food, I see my home as an extension of my existence.


But being a messy person since my childhood (Mr. Messy Man will get my feelings), I’ve always found myself in the middle of a mess, no matter what I do. But finally I’ve realized, I don’t need any of the mess. If there wasn’t so much stuff around, why would mess happen? But is it easy to get rid of items you’ve been clinging to for all these years? Of course not.

Starting with clothes seemed like the appropriate idea and what Kondo suggested, too. And after a little research I’ve found out many movements that motivates you to declutter your closet. 10 item closet, project 333, capsule wardrobe are all very comprehensible and motivating, and seem to have a common purpose: To have a wardrobe that fits your style, and you can mix&match. To start the day without even asking yourself what to wear today. To realize what suits you best and don’t let the other clothes gather dust in your closet.

Crazy as it seems, many famous people actually do have a capsule wardrobe. When there is much to do, why would you spend money, and more importantly, time for choosing clothes? Einstein, for example, wore only a grey suit, while Obama doesn’t have suits other than in grey or blue. Steve Jobs and Mark Zuckerberg are other popular examples. Okay, these are geniuses so they are not subject to the rules of the society, let’s say.


What strikes me are the examples of Micheal Kors and Vera Wang, who are leading fashion designers, but have a very limited wardrobe (99.9% in black). They lead the fashion but not interested in it.

So, how to live with fewer clothes?

Step 1: Think about your style.

Unfortunately, more difficult for women simply because there are more alternatives.

But not that difficult.

Simply think about your lifestyle and what you wear most. Looking at your laundry bag might also help.

Don’t think about the image of yourself quite chic, revolving heads and alike. Think about your now. I, for example, really liked going to shops and try out dresses and buy them. I ended up with many dresses that I never wore. It wasn’t buying the dress that I did, it was buying the dream. And the dream stayed in my wardrobe so long that it became dusty and forgotten.

My everyday style consists of sneakers, a pair of jeans and a t-shirt/blouse. Even in winter  just add a cardigan. This is what I find most comfort in. Even if I plan to wear a dress or a skirt to work, I never find the motivation to iron the piece or find the matching (and not torn) stockings to go with it. What a torture! That’s why I really like the style of thetinytwig because this is just my style. An example:


After finding your style:

Step 2. Discard everything unnecessary and you don’t like.

As painful as it sounds, believe me it gets very enjoyable after a certain point. You will like to get smaller and smaller every passing day.

What you need to do first is walk around the house, gather every wearable item and put them on your bed and/or carpet. Even when I was taking some clothes from the closet, I knew they were going. They were so desperate. Anyway, I came up with a few simple criteria:

i. Every item that doesn’t fit me GOES. No item will wait for me to gain or lose weight.

ii. Every item that is beyond repair also GOES. Even if it has sentimental value. No exceptions.

iii.  Every item that doesn’t fit my current style GOES, too. When I started to work I had to wear formal pants and jackets but now I don’t have to. I could if I wanted, but I never really feel like wearing formal clothes. So why keep them? Those formal clothes are very bulky, too. They take up a lot of your wardrobe space.

Kondo suggests going over your clothes all at once, but I managed to cover my whole wardrobe in a matter of two months. The reason it took so long was I wasn’t sure about some items in my third criteria and I clung to them. At the end I saw that they were no use to me, I didn’t love them at all and I got rid of them. Yet some items were ridiculously easy, and I wondered why the hell I carried them for all these years that I moved from city to city.

At the end I guess I got rid of 100+ items of clothing. This was over a year ago and I never missed them. The ones that were beyond repair became rags. Some good ones (or so I thought) I took some twenty of them to my sister, who was also amazed how I kept moving these clothes that I never loved for all these years. My shopping guru sister took only 2 or 3 pieces I guess.  I donated the others that are in good condition to a local charity.

Now that we are left with only clothes we love,

Step 3. Have an organized wardrobe.

Marie Kondo just rocks here as well. She explains so vividly and functionally how a wardrobe should be organized. She basically suggests folding everything that can be folded and hang the others so they rise from left to right:


Last but not least,

Step 4. Shop less and shop mindfully and intentionally


This has to be a life style. I used to be an impulsive shopper, going to the shops, trying out the first thing I like and buying it. No more.

I learnt a lot about this from my husband and mother-in-law. She just says, for example, I am going to buy a trench coat. She decides on the model, and goes to the shops with that in mind. I used to go shopping for a trench coat and come back with a pair of shoes, a pair of jeans and a jacket, saying “I couldn’t find a trench coat again”.

Now I’ve learnt to set up some objectives at the beginning of a season. If I need sandals, let’s say, I only go to places where I might find it. So I spend less time in shopping centers and less money as well.

To conclude, I feel a great relief after saying goodbye to more than half of my clothes (I haven’t missed a single piece for over a year). I don’t have to have a seasonal wardrobe, I can see all my clothes once I open my closet. My end objective is to live with 20-30 items that I LOVE, never experience “don’t know what to wear” feeling again and use the remaining time and energy to what really matters to me.

Daha Az Kıyafetle Yaşamak

Minimalizm ve basit yaşam beni gerçekten heyecanlandırıyor, çünkü dünyanın en evcimen insanı olabilirim ve Kafka’nın odasını kendi vücudunun bir uzantısı olarak gördüğü ve ekmeğimi suyumu verseniz oradan çıkmam, dediği gibi, ben de evi bir uzantım gibi düşünürüm.

Ama çocukluktan beri dağınık biri olduğum için, kendimi bir yandan da huzursuzluk veren yığınların ortasında buluyorum. Fark ettim ki, bu yığınların hiçbirine gerçekten ihtiyacım yok. O eşyalar olmazsa, zaten dağınıklığın sebebi ortadan kalkacak. Peki yıllardır bağlandığın eşyalardan kurtulmak kolay mı? Tabii ki değil.

priscilla-du-preez-228220.jpgBir minimalist olmayı kafaya takmış çok insan var, ben gerçekten bu kadar insan bulduğuma şaşırdım. Türkiye’de minimalist ve basit yaşam hareketi görece yeni olsa da İngilizce konuşan dünyada kitaplar ve videolar tonlarca mevcut.

Çoğu kişi de işe bu işe kıyafetlerini azaltarak başlamış. 10 item closet, project 333 (3 mevsim- 33 kıyafet), capsule wardrobe bu amaçla başlatılmış projeler. Hepsinde amaç aynı: Birbirine uyan giysiler edinip olabildiğince az giysi ile yaşamak. Sabah uyandığında, bugün ne giysem? sorusunu sormadan güne başlayabilmek. Kendine yakışanı, stilini bilmek ve dolabında senin stilin olmayan şeylerin toz toplamaya devam etmesini engellemek.

Dünyaca ünlü birçok insan da aslında daha az kıyafetle yetinmeyi bir yaşam tarzı haline getirmiş. Yapılacak onca iş varken, giysiler için bu kadar para ve çok daha önemlisi, zaman harcamak niye? Einstein’in bir gri takımı varmış örneğin, Obama ise gri ve lacivert renklerden başka takım elbiseye sahip değil. Steve Jobs ve Mark Zuckerberg de daha bilinen minimalistlerden (Mark Zuckerberg’den bu yazıda da bahsettim).

Hadi onlar dahi, çılgın. Benim ilginç bulduğum, Vera Wang ve Micheal Kors gibi ünlü moda tasarımcılarının da sürekli aynı kıyafetleri giymesi (özellikle siyah ve çok sade). Modayı belirleyen insanların modaya hiç uymamaları gerçekten enteresan. İkisinde de görülen aksesuar sadeliğine de dikkatini çekerim.

Vera Wang minimalist
Gelinlik tasarımında dünyanın bir numarası Vera Wang yalnızca siyah ve çok sade giyinmesi ile tanınıyor.
micheal kors black minimalist
Aynı şekilde o süslü saat ve çantaları tasarlayan Micheal Kors da “black on black”, siyah üstüne siyahtan vazgeçmiyor.

Peki daha az kıyafetle nasıl yaşanır? Yani bu nasıl başarılır 🙂

1. adım: Stilin hakkında düşünmek.

Bu bir erkek için daha kolay ama kadınlar günümüz alışveriş kültürünün hedefi olduğundan modaya daha kolay kapılabiliyor.

Stil belirlemek derken, tabii “bu benim tarzım” programlarındaki gibi değil, yaşam tarzınızı, yaşadığınız iklimi ve sürekli giydiğiniz parçaları düşünün.

Bu konuda çamaşır sepetiniz size yol gösterebilir: En sıklıkta hangi giysileri yıkıyorsanız muhtemelen size en yakın olanlar o giysilerdir.

Gardırobumu küçültüp her sezon kontrol edince hem kendi stilimi daha iyi anladım, hem de giysi alışverişimi çok çok azalttım. Fakat bu yıllar içinde tarzım değişmediği anlamına gelmiyor. İşim, yaşadığım kent, ihtiyaçlarım ve bedenim değiştikçe farklı giysilere ihtiyaç duyuyorum tabii ki. Sayı bazen 40 oluyor (bu yazıda olduğu gibi), bazen 30. Belki ileride 50 olacak, önemli olan sayılar değil, neyin yeterli olduğunu bilmek ve açgözlü olmamak diye düşünüyorum.

Bu da şimdilerde kullandığım 30 parçalık gardırobum (yazısı burada):

pelo gardrob VER2-page-001

Kendi tarzınızı bulduktan sonra yapılacak ikinci şey,

2. Gereksiz tüm kıyafetleri atmak.

Bu ilk başta acı veren bir süreç gibi gözükse de bir yerden sonra öyle bir keyifli hale geliyor ki insan her gün daha da azaltmak istiyor. Yapmak gereken şey evde giysi namına ne varsa (aksesuarlar da dahil) bir yere toplamak.

Ben hepsini yatağın üstüne atıyorum. Zaten daha dolaptan çıkarırken bazılarını direk atmaya karar verebiliyorum. Bu konuda birkaç kriter belirledim:

i. üzerime olmayan HER kıyafet kesinlikle gidecek. Kilo veririm, alırım diye hiçbir giysi dolapta beklemeyecek.

ii. Eskimiş, tamir edilemeyecek durumda olan, tüylenmiş olanlar da gidecek.

iii. Şimdiki tarzıma uymayanlar da gidecek. Çalışmaya başladığım ilk senelerde kumaş pantolon ve daha ciddi giysiler giymem gerekiyordu ama şimdi böyle bir zorunluluğum yok (istesem giyebilecek olmama rağmen bu kumaş pantolon, etek ve gömlekleri üç senedir hiç giymedim, sevmiyorum çünkü).

Bunu bir günde halletmek tavsiye edilse de ben ilk denememde bir iki ayda halledebildim. Yani hepsinden de ilk etapta vazgeçemedim. İlk ve ikinci kategoriye girenlerden daha çabuk kurtuldum. Bu da yaklaşık 50- 60 parçaya tekabül ediyor. Acıyla farkettim ki, bu kıyafetlerin yarıya yakını zaten mahvolmuş, on yıldan beri dolabımdalar. Artık birine verilecek halleri de kalmamış. Bunları mecburen attım ya da temizlik bezine falan çevirdim.

Eski işlerimde giydiğim resmi giysileri de fotoğrafladım ki belki kardeşime bazıları olur. Kardeşim, ki kendisi için giyim ve alışveriş bir yaşam tarzıdır, bu giysileri son üç yıldaki altı taşınmamda nasıl olup da her yere taşıdığıma şaşırdı. Yirmiye yakın parçadan ancak bir ikisine talip oldu. Kalanları da mahallenin yardımlaşma ve dayanışma vakfına bağışladık.

3. Düzenli bir dolaba sahip olmak.

Bu konuda ilk yazımda bahsettiğim Marie Kondo’dan t- shirt ve bluzları asmak yerine kalıplamanın ve çekmecede saklamanın çok daha etkili olduğunu öğrendim. Yine bu konuda bir çok kaynak bulunuyor ama daha sonraki yazılarımdan birinde nasıl yapılacağını göstermek istiyorum.

4. Daha az ve düşünerek alışveriş yapmak.

Bu artık bir yaşam biçimi haline gelmeli. Ben ki “impulsive shopping” denen şeye bayılan bir insandım. Mağazalara dalıp ilk beğendiğim şeyi denemek ve almak.

Bu konuda eşim ve ailesinden çok şey öğrendim: Diyor ki mesela, ben bir trençkot alacağım. İstediği modele karar veriyor, ona göre alışveriş yapıyor. Ben mesela trençkot alacağım diye (Ankara’da bolca olan) alışveriş merkezlerine gidip, bir bluz, bir kot pantolon, bir de ceket alıp, o sene “yine trençkot alamadım” diyip dönerdim.

Artık kendime mevsim başında ihtiyaç belirleyip, sadece o ihtiyaca göre alışveriş yapmayı öğrendim. Örneğin eğer bir sandalet almak istiyorsam, sadece ayakkabıcılara giriyor ve sadece sandalet kısmına yöneliyorum. Böylece alışveriş merkezlerinde daha az zaman geçirmiş ve daha az para harcamış da oluyorum.

Sonuç olarak, dolabımdaki giysilerin yarısından kurtularak (ve bir yıldır tek bir parçasını bile özlemedim) ve daha iyi ve ulaşılabilir şekilde yerleştirmeyi öğrenerek büyük bir rahatlık yaşadım. Yazlık- kışlık diye ayırmama gerek kalmadı, çekmecemi ve dolabımı açtığımda sahip olduğum her şeyi görebiliyor, bulabiliyorum. Bu bloga 2016’da başladığımda amacım, yaklaşık 20- 30 en sevdiğim giysiyle yaşamak ve sabah hala az da olsa yaşadığım “bugün ne giysem” olayını hiç yaşamamak, buradan kazanacağım zamanı daha üretken işlere harcamaktı. Bu konuda epey büyük bir yol kat ettiğime inanıyorum.

Daha az kıyafetle yaşamak ve kapsül gardırop üzerine diğer yazılarım için tıklayınız.

Youtube kanalıma buradan abone olabilirsiniz.

Minimalism and Simple Living


As a person who keeps making a mess at home, I got pretty excited while reading The Life Changing Magic of Tidying Up by Marie Kondo a year and a half ago. I wondered “Will I ever be this tidy?” Minimalism? I’d never thought of it before I read this book. Actually, the book doesn’t entirely suggest minimalism, it tells the reader to only keep what sparks joy. Get rid of the others, you don’t need them. Hold each item and say “Does this spark joy?”


As crazy as it sounds, it got me thinking. My husband and I, we love keeping small things. All around the house, we have music boxes, glass figures, toys, animal figures, snow globes, you name it. Do they really speak to our heart? Or are they just gathering dust? As I was asking these questions to myself, I started researching people who also read the book. It turned out most of them were minimalists! People with ten-item wardrobes, backpackers with 100 items total, people living in small cabins and so on.


Just the thought of a simple living such as this sounds beautiful to me. Less stuff, less responsibility, a peaceful life. Kondo says you have to do it all at once, it may take 6 months, it may take years, but do it all at once. The important things are intention and action. I can say I’ve started taking action 1.5 years ago and I’ve made great progress regarding clothes. About the others I’m slowly thriving and learning. The best thing is that I’ve learnt how to shop for quality and longevity in products.


This is soo important in kitchen as well because kitchen is where I breathe. If it is cluttered (like my mom’s or mother-in-law’s) it keeps bugging you. It takes away your joy of cooking. That’s why while we were decorating our home I didn’t want any extra dishes just for the guests. This is like a priority for Turkish homes and I am probably condemned by the elders 😀 My daily dishes are simple and all white. I don’t have countless pans, I only have one for each size. I only have one tablecloth, why more? Even that may be too much if you ask me, I may declutter further in the future.

I believe if one documents their journey, they will be more motivated to move forward and as more people tag along, they will be bolder to dive deeper. So this is my motive to start this journal.

%d bloggers like this: